Yoğun ilgi gören etkinlikte konuşan Afyonkarahisar MS Hastaları Derneği Başkanı Sude Karakoç, Dünya MS Günü’nün hastalığa yönelik farkındalığın artırılması açısından önemli olduğunu belirtti. Karakoç, toplumun MS hastalarının yaşadığı zorluklar konusunda daha bilinçli olması gerektiğini ifade etti.

Etkinlik sonunda yarışmalara katılan çocuklara ve vatandaşlara çeşitli hediyeler verildi. Hediyeler, Dernek Başkanı Sude Karakoç tarafından takdim edilirken, katılımcılar düzenlenen organizasyondan duydukları memnuniyeti dile getirdi.

Zafer Meydanı’nda gerçekleştirilen etkinlik, hem farkındalık oluşturdu hem de katılımcılara eğlenceli anlar yaşattı.>>>ŞERAFETTİN KAZAK

 

******

 

Ve ilk beyin ameliyatımı olduktan sonra her gün o ıssız koridorlarda yürüyordum. Sağa baksam da sol a baksam da hep oda kapıları ve her oda içinde beyin ameliyatı olmuş insanlar, hepsinin tanısı çok farklı, hepsinin o top kadar beynindeki tümörlerin oluştuğu yerler çok farklı. Yaşlar desen öyle.  Kimisi 2 yaşında küçük tatlı bir bebek, kimisi 7 yaşında birinci sınıf öğrencisi, kimisi 14 yaşında orta okul son sınıf öğrencisi, kimisi 20 yaşında genç bir abi-abla, kimisi de 60 yaşında bir tontoş teyze.. Hepimizin tek ortak noktası aynı serviste benzer ameliyatlar oluyoruz. O ortam da diyorsun ki Allahım halime şükürler olsun. O koridorlar gün geçtikçe sıkıyor insanı artık hastane ortamından uzaklaşmak istiyorsun derken 1 hafta geçti ve artık taburcu olmuştum ama bir durum var ki 2 ay evde kimseyle görülmeyeceğim enfeksiyon için ve 1 hafta sonra o kafamdaki 70 tane zımba teller, dikişler alındıracak.  Ee ben okula kaldığım yerden devam edemeyeceğim, ee mezuniyet, ee SBS, ee lise… Ne olacaktı ..

******

Kazasızca Afyon’a dönmüştüm, daha eve girmeden bir koyun kesilmişti. Allah kabul etsin.

Ev steril hale getirilmiş, yatağım hazırlanmış ve herkes beni bekliyordu ve yüzlerindeki o gülümsemeyi gördüm. Sol kafamın üstüne yatamıyordum çünkü dikişlerim vardı ve 2 ay hep yatmam gerekiyordu. 1 hafta sonra o 70 tane zımba telleri aldırmaya gittik ama onları aldırırken canım o kadar çok yanmıştı ki anlatamam. 70 teli 1 saatte anca almışlardı. Şükür ki dikişler sonrası ameliyat bölgem kapanmış. Ama asıl olay okulun kapanmasına az kaldı ve mezuniyet balosu var. Benim gürültülü ortam da durmamam gerektiği için mezuniyete katılamamıştım. Evet benim için üzücü bir durumdu, yıllardır aynı masa da aynı dersleri gördüğüm arkadaşlarımla son eğlenceye katılamamıştım. Derken … 2 gün sonra okulumdaki bütün öğretmenlerim, müdür ve müdür yardımcıları toplu olarak bana geçmiş olsun a gelmişler, beni çok mutlu ettiler. Onlarla o yarım saat konuşma bana çok iyi gelmişti ve en büyük destekçim bir o kadar da duygusal sınıf öğretmenim Cengiz Kahraman beni çok mutlu ve onur etmişti. Eee sıra şimdi SBS’de lakin evden çıkmamam gerektiği için ona da giremedim. Ee ne olacak şimdi. Ben yıllardır bilhassa da bu yıl o SBS için çok çalışıyordum ve hemşireliği tutturacaktım. Hemşire olmak istiyordum. Ne yapacaktım ben şimdi…

******

Ameliyat sonrası yaşadığım beyin hafıza sıkıntım halen devam edecek korkusu desen beni benden alıyor desem yalan olur çünkü ben o durum da olduğumu bilmiyorum çünkü ailem farketti. Ne derseniz suya süt, süte su diyen birisi olmuşum bir 2 ay kadar sonra düzeldim.

******

Evet asıl benim en büyük sorunum hemşireliği çok isteyen birisi olarak sınava giremediğim için hemşirelik hayalim de bitmişti. Ya tekrar 8. Sınıf okuyacağım ya da 1 sene bekleyip 1 sene sonra tekrar giremediğim SBS’ye gireceğim. Ama yaşıtlarımla bütün hayallerim bitmişti.. Siz olsanız ne yapardınız sevgili okurlarım? Bir sonra ki haftaya kadar cevaplarınızı bekliyorum. Bir sonraki köşemde görüşmek üzere sağlıcakla kalın.

Multiple skleroz (MS) santral sinir sistemini yani beyin ve omuriliği etkileyen kronik

oto immün bir rahatsızlıktır. Her hastanın hastalık seyri farklıdır. Görme bozukluğu, kol ve

bacak hareketleri gibi farklı bölgelerde uyuşukluk, karıncalanma gibi etkiler gösterebilir.

MS hastalarının yüzde 80 inde yorgunluk şikayetleri bulunmaktadır. Beyin ve omuriliği

etkileyen bir hastalık olduğu için vücut açlığa duyarlı hale gelmektedir. Tüm bunları göz

önünde bulundurursak oruç tutmak MS hastalarında gün içerisinde denge kaybı, halsizlik, yalancı atak benzeri belirtiler oluşturabilir. Hastalık aktivitesi düşük hastalar ya da uzun zamandır oruç tutmayı alışkanlık haline getiren hastalar bunu tolere ediyor olabilir. Dolayısıyla MS hastalarının hastalık seyrine, kullandığı ilaçlara göre oruç tutup tutamayacağına hekimleriyle birlikte karar verilmelidir. Genel tavsiyelerim MS hastalarının yeterli, dengeli ve doğal beslenmesi önemlidir. Sebze, meyve ve protein kaynaklarını özellikle Omega-3 kaynakları (balık, semizotu, ceviz, keten tohumu vb.) sofralarında bulunmalıdır. Tuz ve şeker tüketimi azaltılmalı, susuz kalmaktan kaçınılmalıdır. Doğru bir beslenme planı için Beslenme uzmanıyla birlikte öğün planlaması yapabilirler. Ramazanda gülüMSeyelim… Diyetisyen Arife KAMÇILI’nın biz MS Hastalarına her zaman destekçi olacağının sözünü aldık. Arife Hanım aynı zaman da kendisi de MS Hastası. Biz MS’LİLER her zaman , her yerde sesimizi duyurmaya devam edeceğiz.. Sağlıcakla kalın..

Artık sesimizi duyun!!

Artık varsa bir tedavimizi bulun!!

Bizleri de o canımızı yakan ilaçları kullanmaya mecbur bırakmayın!!

Mecbur bırakılıyoruz madem neden ilaçlarımızı SGK artık ödemeyecek?

Bir MS Hastası olarak zaten işe alınmıyoruz.

İlaçları nasıl ödeyeceğiz söyler misiniz?

Afyonkarahisar MS Hastaları Derneği olarak, yol arkadaşlarımız için elimizden geleni yapacağız! Bizlerin anladığı ve sizlerin anlayacağı şekilde bahsetmek istiyoruz ki. Ataklarla seyreden bir MS hastası, 1. basamak tedavi almadan , direkt 2. basamak tedaviye başlamışsa, bu artık SGK tarafından karşılanmayacaktır.

Her şeye rağmen ayakta durmasını bilin..

Boş verin arkanızdan konuşan , yüzünüze Ah Yazık bakışlarıyla bakan insanları ..

Siz siz olun.

Kendiniz olun.

Herkese, her şeye karşı gülüMSeyin ve Asla Pes Etmeyin.

&   &   &   &    &

DENİZLİ’DEN SONRA ANKARA’YA

Denizli’nin yüzde 90 ölüm demesiyle hastaneden çıkmıştım ben hatırlarsanız.

Ankara da buldum kendimi, ikinci şehrim, nasıl da hemen ısındı kalbim..

Ayrı hastaneden iki doktorla görüştüm ama birisi vardı, bana o kadar cana yakın, beni o kadar anlayan ve ameliyat öncesi ve sonrası neler olacağını anlatan.

Hiçbir doktor bana bunu yapmamıştı. Ve orada anladım ki başıma ne gelecekse bile o umutla Prof. Dr. Gökhan KURT’u seçmeliydim ve seçtim.

Bir beyin ameliyatında ne kadar korksam da ameliyatım başarıyla sonlanacağına inanıyordum ve öyle de oldu.

7 saat ameliyat sonrası gözlerimi yoğun bakımda açmıştım.

Lakin sinir üzerindeki tümörler halen duruyordu. Onları almak basit birşey değildi. Kontrol altında hayatıma devam etmeye başlamıştım. 1 gün yoğun bakım, 15 gün servis derken , zımba gibi olan dikişlerimi de aldılar.

Ama bir sıkıntı vardı, beynimle çok oynanmış sanırım ki bazı sözcükleri karıştırır hale geldim.

SU’ya SÜT,

SÜT ‘ e SU ,

diyen bir Sude vardı.

2 ay kadar karışıklığın ardından eski halime eski hafızama dönmeye başlamıştım.

SÜT’e SÜT,

SU ‘ ya SU, aklım yerine gelmişti.

NE GARİP DEĞİL Mİ?

Geçici süre hafıza karışıklığı da yaşıyorsun.

EN GARİP OLANI DA GELİYOR

Ameliyat sonrası Acil durumluk ataklarım başlamıştı ve kontroller sonrası ameliyata bağlı epilepsi hastası olduğumu da öğrendim.

BEYİN AMELİYATI + EPİLEPSİ

Kimin aklına gelirdi ki …

&       &      &    &

Hedeflerime ulaşamayacaktım artık, çünkü sınavlara giremedim.

Artık hemşirelik okuyamayacaktım üzüntüsü beni kahretmeye başlamıştı.

Ya tekrar 8. Sınıf okuyacaktım,

Ya da evde 1 yıl SBS’yi bekleyecektim.

Yaşıtlarımla bir okuyamayacağıma o kadar çok üzüldüm ki …

Beyin ameliyatına mı üzülsem , ameliyat sonrası Epilepsi hastalığına yakalanmama mi üzülsem , hedeflerimi gerçekleştiremediğime mi üzülsem ?

&    &    &   &

Hedeflerim yarım kalmaya başlamıştı. Sadece hayatım da tek bir şey güzeldi oda saçlarına düşkün bir kız olarak ameliyathaneye girerken doktorumdan tek istediğim saçlarımı kesmemesiydi.

Çünkü ben onları çok seviyordum, çok güzel uzatmıştım.

Ve doktorumda sadece ameliyat yapacağı bölgeyi keseceğini ve ricamı yerine getireceğini söyledi ve gerçekten de yerine getirmişti.

Kafamın solunda ay şeklinde saçlar kazınmış şekildeydi, orayı da diğer saçlarımla kapatırsın Sude dedim ve öyle de oldu.

Peki diğer hayaller ne olacaktı.

O kadar uzun ki yaşadıklarım.

Her hafta parça parça paylaşacağım sizlerle..

Okuma da kalın, programlarımızı da izlemeyi unutmayın.

Sağlıcakla kalın.

Yaşamak zor olsa da yıllardır verdiği emeklerinin karşılığını vermeye her zaman devam edeceğim. Sizler de Asla Pes Etmeyin ve her zaman gülümseyin. Sevgili yol arkadaşlarım, destekçilerim, sağlığınızın kıymetini bilin. Bilin ki bizlerin güçlü olduğunu herkese hissettirelim.

Ben Sude KARAKOÇ olarak yıllardır tedavilerin içinde hayatıma pes etmeden devam ettim ve en büyük destekçim olan, her üzüldüğüm de arkanda ben varım senin diyen, kendisi de 4 yıldır kanserle mücadele veren Dedem Halil İbrahim KARAKOÇ’u kaybettim.  Dedem bende derin bir yara bıraktı. Toparlanamam zannettim ama toparlandım ve Afyonkarahisar MS Hastaları Dernek Başkanı olarak Afyonkarahisar’daki MS Hastalarının sesi olmaya devam edeceğim. Gelin sizler bana ulaşın ve MS ‘in sesi olalım. MS’le gülüMSemeyelim, MS’le pes etmeyelim.

MS (Multipl Skleroz), Beyinde ve omurilikte mesajları taşıyan sinir telleri etrafındaki koruyucu kılıfın hastalığıdır. Merkezi sinir sistemi ile organların bilgi iletişimini sağlayan omuriliğin miyelin tabakası üzerindeki fiziksel tahribatın bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Kılıfın hasar gördüğü yerlerde sertleşmiş dokular yer almaktadır. Bu sertleşmiş alana da plak denir. Bu plaklar, sinir sistemi içinde pek çok yerde oluşabilir ve sinirler boyunca mesajların iletilmesini engelleyebilir.  MS’in belirtileri kişiden kişiye değişir.  MS, her hastada farklı şekillerde ilerleyebilir. Bu yüzden her MS Hastasının hekimleriyle konuşması önemlidir. MS, yaşam boyu yönetilmesi gereken bir hastalıktır. Ve en büyük destek ilaçlardan sonra moral-motivasyondur. Bizler Afyonkarahisar MS Hastaları Derneği olarak önce Afyonkarahisar’daki MS Hastalarının ardından tüm MS Hastalarının destekçisiyiz. Ve biz MS hastaları için çalışan bütün hekimlerimize teşekkür ediyor, bahsettiğimiz makaleyi yazan ve dergiye kabul eden mercileri Derneğimiz ve Bizlerin Destekçileri adına ŞİDDETLE KINIYORUZ.

BÖYLE DOKTORLAR OLMAMALI.

BÖYLE DOKTORLAR YAŞAMAMALI.

BİZ CANIMIZI EMANET EDEMEYİZ.

Yeni yıl hayatın size sunduğu yeni bir başlangıç ve taze bir sayfa demek. 2024 , sizin için yeni fırsatların , yeni başarıların ve yeni deneyimlerin kapılarını aralasın , hastalarımıza bolca şifa versin , dilekleriniz gerçek olsun, hedeflerinize çok çabuk ulaşmayı nasip etsin , biz MS hastalarının bir mucize yılı olsun ve bu 2024 yılında hepinizde çokça gülüMSeyin 🙂

Gülmek sizlere yakışıyor 🙂

Mutlu yıllar herkese..

TÜMÖR Nedir?

Tümör, anormal hücreler bir araya geldiğinde oluşan katı bir doku kütlesidir. Tümörler kemikleri, cildi, dokuları, organları ve bezleri etkileyebilir. Çoğu tümör kötü huylu değildir. İyi huylu tümörlerde vardır. Lakin iyi huylu tümörlerde tedaviye ihtiyaç duyar. Bende iyi huylu tümöre yakalanan birisiyim ve 2 defa beyin ameliyatı geçirdim , ameliyat sonrası , epilepsiye yakalandığım için de epilepsi ilacı kullandım ve halen de devam ediyorum.

Belki diyeceksiniz TÜMÖR ne alaka…

Hatırlarsanız geçtiğimiz hafta Tümör tanısı aldığım da kalmıştık o yüzden de devam etmeden önce tümörü sizlere tanımlamak istedim. Hayatımı, geçmiş yıllarımı, neler yaşadığımı sizlerle paylaşıp ardından burada gazeteye döktüğüm, hayatımı kitap haline çevireceğim ve umutsuz yol arkadaşlarıma örnek olacağım. Kaldığımız yerden devam edelim. Denizli’ye doğru yola çıktık. 4 saatlik yol 4 günlük bir yol gibi git git bilmiyordu. Hala şaşkınlığı atamayan annemin dizinde öyle masumca yatıyordum.

Ve Denizli ve hastane gözüme çarptı.

O büyük kapılardan içeriye girdik. Sekretere doktorun odasını sorduğumuzda bizi yönlendirdiği servise doğru gittik. Servise vardığımda sanki herkes beni bekliyor gibi yüzüme bakışlar çoğaldı. İsmimi söylediğim de meğer odam hazırmış, odama doğru yönlendirdiler.

Ferah bir o kadar da itici gelen odaya bir hemşire hemen damar yolu açtı, ardından 40 yaşlarında bir abi, ameliyat öncesi çekilmesi gereken bazı şeyler olduğunu dile getirse de ben doktorla görüştükten sonra istedim lakin durum kötüymüş. Meğer durumum çok kötüymüş. Beynim de sol lob da kitle varmış ve o kitle sol lobdan beyinciğe de atlamış. Düşünsenize vücudunuz da size ait olmayan bir kötü, gri tonlarda bir parçacık var ve beni okulumdan, dersteki soruyu kalemi tutamadığım için yaptıramayan, başımda tonlarca ağırlık ağrısı ve istifarlarımın sebebi o parça. Ne kadar farklı bir hayat yaşıyorum. Ve bununla bitmedi eğer ameliyat olmaz isem en fazla 90 gün bu bembeyaz, masmavi hava da yaşayabilirmişim ve ameliyatı olursam da yatağa bağımlı hasta olarak ve onun devamında en fazla 1 yıl yaşayabileceğimi ya da her ameliyatın riski gibi, benim ki biraz daha riskli olan ölüm tehlikesi, yüzde 90 ÖLÜM tehlikesiyle ameliyata girecekmişim. Başımdan aşağı kaynar sular inmişti.

Neden ben, Neden böyle bir hastalık, ben ne yaptım bu kadar riskli bir hastalığı çekecek düşüncesiyle… O masum ailem benim küçük bir gülümsemem için her şey yapacaklarını, yaptıklarını biliyorum. Ve ben o hastanede o ameliyatı olmak istemiyorum. Siz olsanız benim yerim de ne yapardınız? Sevgili okurlarım bu haftalık bu kadar yeter, kendinize iyi bakın ve gülümseyin 🙂

Memleketimizin de içinde bulunduğu hüzünlü bir haftadayız.

12 CAN, 12 ACILI İL, 12 EVLAT, 12 BABA, 12 KAHRAMAN, 12 GURUR VERİCİ ŞEHİT KOKUSU sardı TÜRKİYE’Yİ…

Her kahramanımızın o dağdan indikten sonra planları yarım kaldı, kimisi evlat sahibi olacaktı, kimisi nişan telaşındaydı bir ömür mutluluğa adım atacaktı , kimisi anne kokusunu özlemişti. Tüm hayaller, tüm istekler, tüm mutluluklar yarım kaldı. Başta memleketimizin şehidi Piyade Teğmen Ramazan GÜNAY olmak üzere, 12 gururumuz, 12 kahramanımız hep kalbimizde ve dualarımızda olacaklar. Şahadet şerbetini içen tüm şehitlerimize Allah’tan rahmet, kederli ailelerine ve Türkiye’mize başsağlığı diliyorum.  Sizler hep bizim kalbimizdesiniz. Kaldığımız yerden devam edeceğim. Günlerden Salı, ben okuluma gittim. Okul çıkışı dershane aynı hız devam ediyordu, derken 1 ay gibi gelen 1 hafta geçmişti. Saat 21.00 MR sırası artık bende, girdim içeri hemşire damar yolu açtı ve beni o MR yatağına yatırdı. Sonra kulaklarımı tıkadı ve hiç hareket etmeyeceğimi söyledi. Başımın üzerine uzun aralıklı, demir tarzında bir şey giydirdi. Sonra o küçük mağaraya girdim. Bir sağdan, bir soldan tık tık sesler gelmeye başladı. Korkmaya başladım çünkü ben hiç MR çekinmemiştim. Değişik bir duygu oluştu bedenimde..

Noluyordu bana, Noluyordu Sude sana. 15 dakika aradan sonra, hemşire ” korkma ve hareket etme damar yolundan ilaç yapacağım sonra Bi 15 dakika da öyle çekeceğim ve bitecek ” dedi. ” Tamam” , dedim. İçimde değişik bir duygu vardı. Öyle saf saf bakıyorum ve MR’ın bitmesini bekliyorum. İçimden sayıyorum acaba ne zaman biter derken kapı açıldı, gıcırt sesiyle, galiba bitti. Ve evet bitmişti artık o küçük mağaradan çıktım ve hemşirenin geçmiş olsun demesiyle kalktım. Ayakkabılarımı giyip diğer odaya geçtim. Hemşire damar yolumu çıkardı ve 1 hafta sonra sonucu alabilirsiniz dedi. Dedem ve Babaannem beni bekliyordu. Hemen yanlarına gittim. Saat geç olmuştu eve geçip hemen uyudum. Sabah saat 07.00, okula gittim. Güzel bir şekilde derslerim bitti ve güler yüzle eve geldim. Hemen dershaneye gitmem gerekiyordu öyle olmadı. Eve geldiğimde ” Babaannem, bugün dershaneye gitmeyeceksin, hastaneye gideceğiz” dedi. Bir an da şok oldum. “Neden ki sonucu 1 hafta sonra çıkacak” dedim. Babaannem , “Bilmiyorum sonuçlar çıkmış, dedeni aradılar” demesiyle benim itirazım bir oldu. Benim dersimin başlamasına az kalmıştı. Ben dershaneye gitmek istiyordum ama beni zorla hastaneye götürdüler. Ben sandım ki sonuçları alıp diğer hastaneye götüreceğiz ama öyle olmadı. Direk MR çekindiğim hastanedeki doktora gittik. Doktor hazır beni bekliyormuş. Ben iyice kötü olmaya başladım. Noluyordu? Benden habersiz ortada bir konu var ama o konu neydi ben çözemedim. Birden bütün sevinçli hayatım uçtu gitti… Dedem, Babaannem ve Ben Doktorun odasına girdik. Doktor bana rahatsızlığımı ve ne için MR istenildiğini sordu. “Baş ağrım için istediklerini ” söyledim. Sonra bana birkaç soru sormaya başladı. Ardından gözlerimden başlayarak muayene etmişti beni.  Sonra bana ” sen dışarıda kapı önünde bekle biz seni yine çağıracağız ” dedi. Çıktım kapı önüne ama yalnız ben çıktım. Dedem ve Babaannem Doktor odasındalar.  Sonra Doktor beni tekrar odasına çağırdı. Birde baktım ki Doktor sayısı ikiye çıkmış, sonra dedeme baktım,  dedemin gözlerinden yavaş yavaş göz damlacıkları akıyor. Dedem neden ağlıyordu, Babaannemin yüzü neden asıktı, neden bir Doktor varken iki Doktor oldu. Noluyordu bende bir hastalık mı var ya da ölecek miyim? Noluyordu herkese dememe kalmadan o ikinci Doktor da birkaç muayeneler yapmıştı. Sonra yine beni dışarı çıkardılar. Bu sefer ben ağlamaya başladım. Belli ki Bende bir rahatsızlık var ama bana neden söylemiyorlar benim neyim var diyerek kara kara düşünürken aradan yarım saat geçti ben hala tek başıma oturuyorum ve sadece yaptığım tek şey ağlamak.  Sonra odanın kapısı açıldı, Dedem ve Babaannemin gözleri şiş bur biçimde yanıma geldiler,  “Hadi kalk kızım eve gidiyoruz” dediler. “Hayır” dedim. Çünkü ortada gerçekten ciddi bur konu vardı. Dedem evde anlatırız demesiyle benim hüngür hüngür ağlamam bir oldu.  Noluyordu? Benim neyim vardı? Dedeme ” Dede Noluyor ” dediğim de ” Kızım yarın Denizli ‘ye gideceğiz ” dedi. Benim kalbim hızlı hızlı atmaya başladı. “Neden Dede” dediğimde “Kızım beyninde tümör varmış, bütün rahatsızlıkların ondanmış ve yaşın küçük olduğu için burada bir şey yapamıyorlarmış, Denizli de tanıdıkları bir Doktor varmış, onu aradılar yarın sabah bizi bekliyor olacaklar, oraya sevk ettiler ” dedi ve ben odama geçip yastığa gömülüp hüngür hüngür sanki bir şelale akıyormuş gibi ağladım.  Dedem ve Babaannem beni susturamadılar , onlarda benimle beraber ağlıyor.. Arkamı döndüğümde üzgün bir melek, üzgün bir sırtımı dayadığım duvar , Annem ve Babam. Onlarda susturamadılar beni onlar da o yataktan kaldıramadılar. Bugün bizim için kara gündü. Çünkü ortada bir hastalık vardı ve şimdiye kadar hiçbir ailede böyle bir şey yoktu, ilk defa bende çıkan bir rahatsızlıktı.  Hemen sabah olsun istiyorum, Hemen yola çıkalım, Hemen Denizli ‘ye varalım istiyorum derken birden sanki benimle beraber ağlayan Güneş çıktı ve hemen Denizli için yola çıktık.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Sevgili okurlarım evet yıllardır çok şey yaşadım, çok acı çektim ve sizlere örnek olmak istiyorum, asla pes etmemenizi istiyorum.  Benim için her şey o TÜMÖR hastalığını, TÜMÖR sözcüğünü duyunca başladı. Lütfen bir hastalık teşhisi aldığınız da içiniz hangi Doktor a ısındıysa ve hangi doktorda güvende hissediyorsanız onunla iletişim kurun. Ben Afyonkarahisar, Denizli, Antalya, Ankara olarak birden çok il ve o illerde birden çok hastaneye gittim. Evet, branşında her Doktor iyidir lakin tecrübe ve biz hastaların iletişimi çok önemli. Kendinizi kimde güvende hissediyorsanız onunla devam edin. Haftaya görüşmek üzere okurlarım, kaldığımız yerden devam edeceğiz. Hoşçakalın.

Bir beyin ameliyatı olmak, ameliyat sonrası felç olmak, epilepsi, MS ( multipl skleroz) , astım, damar tıkanıklığı hastalıklarından bir tane olduğunuz da yıkılmamayı öğreteceğim, örnek olacağım, elimden geldiği kadarıyla destek çıkacağım sizlere. Bu saydığım hastalıkların hepsini ben geçirdim, geçirmeye devam ediyorum. Evet, belki inandırıcı gelmedi, hadi be olmaz o hastalıkların hepsi de demek hakkınız, bende inanmazdım taki yaşayana kadar…

Öncelikle en baştan başlayacağım sizlere, devamı her hafta gelecek sizlere.

Sene 2012

Çok azimli bir öğrenciydim.  Okulumuzun basketbol takımındaydım ve yarı final maçındaydık. Herşey o gün başlamıştı aslında…

Bilirsiniz basketbol maçlarını,

Son tura hocamız yine beni koymuştu. Aslında çok yorgundum ama karşı takıma karşı çok hırslıydım o yüzden bu maç bizim olması gerekiyordu ve maç başladı.

Karşı takımda oyunu kazanmak istiyordu, tabi ki biz daha çok istiyorduk.

Son hız devam ediyordu taki maçın bitmesine 3 dakika kalmıştı, top bendeydi, ben o topu atıp sayı kazanacakken birden yere yığılıverdim ve bütün vücudum uyuşmuştu, karıncalanma vardı.

Bana noluyor, ben böyle bir kız olamazdım.

Noluyor , noluyordu …

Direk maça ara verildi ve hemen hocam gelmişti başıma , bana sorular soruyorlar ama ben cevap veremeyecek kadar kötü hissediyordum kendimi , cevap veremiyordum. Tekrar ” İyi misin Sude ” diyorlar, kötüydüm ama “İyiyim ” derken bile zorlandım. Maç bitti direk acile gitmiştik ve acildeki doktorlar daha muayene etmeden ” Hiçbir şeyi yok , heyecandır. ” dedi  ve beni eve göndermişti.

Ardından 1 yıl geçti. 8. Sınıfa başlamıştım ve önümde SBS vardı. O yüzden basketbol takımından çıktım ve dershane, okul son hız çalışmaya başladım.

Hedefim vardı.

Hemşire olmak istiyordum ve cayır cayır çalışıyorum. Okuldan hemen çıkar , eve gidip yemek yer ve hemen dershaneye gidiyorum. Hafta içi günlerim hep böyle geçiyordu. Derslerden çok bunaldım aslında , ben asla pes etmem o yüzden çalışmaya devam ediyorum.

Günlerden Pazartesi

Sabah saat 10:00 suları Fen ve Teknoloji dersine girdim. Yine herzaman ki gibi öğretmen masasının denginde dördüncü sırada oturuyordum. Her hafta olduğu gibi ders konusunu işledik. Ardından öğretmenimiz her derste konu sonrası 3 soru sorardı ve cevabını doğru yapıp götüren ilk 5 kişinin performansına beş puan eklerdi.

Ve öğretmenimiz ilk sorusunu sordu, ben ilk 5 kişi arasına giremedim. Az daha hırslandım. Çünkü ben yapabilirim ve ikinci soruyu sormuştu öğretmenim, bu soruyu hemen zihnimde çözdüm sadece deftere işlemi gerekiyordu, soruyu yazdım ama cevabını YAZAMADIM.

Kalemi tutamadım , yazı yazamadım ..

“Sude noluyordu sana “,birden bire neden kalemi tutamadım, neden yazı yazamadım.

Yüzüm asık bir şekilde tahta sıramda masumca oturdum kaldım. Arkadaşlarımla paylaşamadım çünkü nedenini bende bilmiyordum.

Yine ilk defa başıma böyle birsey gelmişti. O kara gün benim için bitmişti.

Cuma günüydü artık ara tatile girme zamanı geldi. Ara karnemi güzel bir notla ve belgelerle aldım. Yine ailemi mutlu etme günüydü ve tabiki mutlu oldular. 2 gün dinlendim ve yine bir hafta dershane maratonu başlamıştı. Pazartesi , Salı derken hafta sonunu getirdim. Artık bir hafta ailemle vakit geçirmek istiyordum ve hemen valizimi hazırladım. Köye annem ve babamın yanına gittim. Mutlu günlerimiz geçiyordu taki yine bana acı veren gün olmayana kadar. Noldu? Diyeceksiniz. Noldu ?

O gün annem ve babamla çok güzel bir kahvaltı yaptık, ardından 1 saat bile geçmeden ben istifar ettim. 10 dakika sonra tekrar bir istifar, 30 dakika sonra tekrar bir istifar. Ben normalde hiçbir zaman 1 saat içinde 3 defa istifar etmezdim. Bu normal bir istifar değildi , Hiç ummadığım, Hiç beklemediğim bir istifardı..

O gün yataktan kalkamadım,  hiçbir şey yiyemedim. Günümü bu şekilde bitirdim ve Pazar olmuştu artık Afyon’ a gitme vakti geldi. Dedim ve Babaannem bekliyordu. Hem okul hem dershane var.

Sabah oldu yine bir heyecan, yine bir çalışma dönemi başlamıştı. Her gün sabahları dinamik kalkan ben o gün yataktan kalkamadım. Babaannem ‘ Haydi Sude kalk okula geç kalacaksın ‘ diyor ama nafile ben kendimi çok yorgun hissediyorum.

‘Babaanne ben okula gitmicem’ dememle uyumam bir oldu. Tabi babaannemin içine sinmedi ve beni uyandırıp dedemle hemen hastaneye götürdüler. Devlet Hastanesinde bir Nöroloji polikliniğinde sıra bekliyoruz. O sıra başım öyle çok ağrıyor ki hani derler ya çok fena zonkluyor.

Sıra bana geldi, girdim doktorun odasına.

Doktor, buyurun şikayetin nedir dediğinde, istiğfarımı, kendimi halsiz hissettiğimi ve en son olarak ara tatil öncesi derste olan olayı anlattım.

Doktor, bana 2 dakika hiçbir şey söylemedi sonra Üniversite Hastanesinde tanıdığınız varsa orada hemen 1 hafta içinde MR çekinin çünkü burası 1 ay sonraya sıra verir dedi. Bizde, tamam Doktor Hanım peki korkulacak bir şey yok değil mi dediğimizde , ‘MR sonucu çıksın ondan sonra tekrar görüşelim ‘ dedi. Ve Devlet Hastanesinden çıktık. Üniversite Hastanesinde bir tanıdık yardımıyla acil bir şekilde doktorla görüşüp hemen MR sırası aldık. En erken 1 hafta sonraya vardı, aldık.

Şu an o MR gününü bekliyorduk.

1 hafta o bekleyiş 1 ay gibi geliyordu. Evet yavaş yavaş olaya girmeye başladık. Lakin bu haftalık bu kadar paylaşacağım sizlerle haftaya kaldığımız yerden devam edeceğim. Beklemede kalın ve Asla Pes Etmeyin. Sizler gülümseyince daha güzel oluyorsunuz. Haftaya görüşmek üzere Hoşçakalın.

Öncelikle sizlere biraz kendimi tanıtmak istiyorum. Ben Sude Karakoç. 13.08.1999 Afyonkarahisar doğumluyum. Afyonkarahisar Karaaslan köyünde yaşıyorum. Ailenin en küçük ferdi olarak hem şanslı hem de şanssız bir kız olarak dünyaya geldim. Babam, annem, abim ve ablamdan oluşan bir aileye sahibim. Babam çiftçi, annem ev hanımı, abim polis memuru, ablam sigortacı ve ben ise hemşire mezunu olarak hayatımıza devam ediyoruz. Tabi ben sağlık sıkıntılarımdan dolayı mesleğime ara vermek zorunda kaldım.

Yıllardır yaşadıklarımı, geçirdiğim zorlu dönemleri insanlara anlatmaya başladım, iki buçuk yıl önce de MS Hastalığına yakalandığımı öğrendikten sonra 3 ay içime kapandım, ardından ‘Sude bu sen değilsin’ dedikten sonra ‘Türkiye MS Derneğine’ üye oldum. İllerde MS Hastalarına düzenlenen eğitimlere, etkinliklere ve kamplara katıldım.  Çok fazla bilgi sahibi oldum. Bunları ele alaraktan, bilgilerimle Afyonkarahisar’a da MS Derneği açma kararı aldım. Araştırma ve uğraşlar sonucu 13 Kasım 2023 tarihinde Afyonkarahisar MS Hastaları Derneği, Dernek Başkanı olarak derneğimizi açtık. Beklentimizden fazla ilgi gördük. Benim amacım Afyonkarahisar’da bütün MS Hastalarını bir araya toplamak ve onlara MS hastalığı konusunda bilgiler vermek, bilmediği haklarında bilinçlendirmek, onlara moral-isteklendirme açısından destek çıkmak istiyorum. Her bireyin MS hastalığı konusunda bilgi sahibi olması gerekiyor.

Bu konu hakkında biz MS Hastalarının destekçisi olan, sesimizi duyurmamıza yardımcı olan ve bana bu gazete de söz hakkı veren Gazete 3 ve Kanal 3 Ekibine çok teşekkür ederim. Biz MS Hastaları gülüMSemeyi hak ediyoruz. Bütün MS hastalarımızı, yakınlarımızı ve destekçilerimizi derneğimize 1 çay 1 gülüMSeme diyerek derneğimize bekliyorum. Ben her hafta burada sizlerle beraber olacağım. Yıllardır başımdan geçen hikayelerimi sizlerle paylaşacağım.  Sizlerden asla pes etmemenizi ve gülüMSemenizi İstiyorum. Hayat gülünce daha güzel oluyor.

HAYAT, hayat benim için çok şey anlatıyor.

Ben herkes gibi hayatın bana yaşattığı güzel anılara değil de , önce bana yaşattığı acıları düşünüyorum. Çünkü önce onları düşüneyim ki sonra da mutlu bir şekilde yoluma devam edeyim. Kendi kendime…

Her bir kelebeğin hayatta kalmak istedikleri bir sebep vardır aslında..

Hem de 1 günlük ömürleri olduklarını bilerekten ama yine de vazgeçmezler.

O 24 saatlerini dolu dolu yaşarlar. Biz insanlar ise büyük günlerimizin, aylarımızın, yıllarımızın kıymetini bilmeden hayata devam ederiz.

Aslında Dünya’da insanlar 3’e ayrılır:

1-Mutlu İnsanlar

2-Çaba sarfeden insanlar

3-Umutsuz insanlar

Peki ya siz hangi gruptasınız?

Ben 27 Şubat 2013 tarihinde “Umutsuz İnsanlar ” grubundandım.

Hiç ummadığım an da hiç ummadığım bir hayat geçirdim ve benim hayatım tam da bu noktada başlıyor.