Demirci’de bahar yağmurları ile doğada açan papatyalar yörede yaşayan kadınlar tarafından her yıl toplanıyor.

İlçeye bağlı Elek, Yavaşlar, Kışlak, Kuzeyir, Yarbasan, Kılavuzlar ve Yeşildere mahallelerinde kadınlar sabah erken saatlerde yaylalara çıkarak papatya hasadı yapıyor. Traktörle, yöresel türküleri seslendirerek yaylaya giden kadınlar, mayıs ayı sonunda açmaya başlayan kır papatyalarını temmuza kadar topluyor.

Öğle saatlerine kadar papatya mesaisi yapan kadınlar, eve getirdikleri çiçekleri, balkonlarında güneşe seriyor. Kurutulan papatyalar meşrubat ve ilaç sanayisinde kullanılmak üzere ilçeye gelen tüccarlara kilogramı 260 liradan satılıyor.

Elek Mahallesi sakinlerinden Rukiye Çiftçi, papatya hasadının genellikle mayıs sonu haziran başında başladığını söyledi.

Yaklaşık bir ay boyunca papatya topladıklarını anlatan Çiftçi, şunları kaydetti:

“Papatyaları başlarından koparıyoruz. Gelecek yıl da yeniden çok olması için köklerini toprakta bırakıyoruz. Evlerimizin balkonlarında kurutup satıyoruz. Papatya hasadı yöredeki kadınlarımızın geçim kaynağı. Şu anda kilosu 260 liradan alınmaya başlandı. Sabah hayvanlarımıza bakıyoruz sonra papatya toplamaya bazen muhtarımız bazen komşularımız götürüyor. Öğleye kadar topluyoruz sonra evimizdeki işlerimize bakıyoruz.”

Elek Mahallesi Muhtarı Tahsin Çiftçi ise kadınların papatya toplayarak ev ekonomisine katkı sunduğunu dile getirdi.

İyilik meleğiydi.

İnceliğin ve zerafetin sembolüydü.

Ne zaman bir kötülük görse gözyaşlarına boğulurdu.

Gün geldi, yeryüzündeki kötülüklere dayanamaz oldu.

Babasına yalvardı: “Beni bu dünyadan uzaklaştır.”

Zeus gökyüzüne gönderdi, güzeller güzeli kızını.

Astrea artık yıldızların arasından izliyordu, insanoğlunun kötülüklerini.

Ve her gördüğü kötülükte ağlıyordu.

Gözyaşları tek tek toprağa döküldü.

Ve her gözyaşı düştüğü yerde bir çiçeğe dönüştü.

İnce, zarif, ak bir çiçek.

Papatya.

Bugünlerde dağ taş papatya.

Her yer sarı beyaz.

Doğanın aşk bahçesi adeta.

Sade ve gösterişten uzak.

Sıcak ve samimi bir bahçe.

Üstelik gezmek, koparmak bedava.

Aşıkların fal açtığı çiçektir papatya.

Hele o son yaprağı var ya.

Ya karalara bağlar insanı.

Ya mutluluktan uçurur.

O’nun sizi sevip sevmediğini o son yaprak söyler.

O yüzdendir ki Can Yücel, “Sana da kırgınım papatya, bir seviyorum sığdıramadın onca yaprağına” der.

Ya Edip Cansever.

“Tek ihtiyacım neydi biliyor musun,

Bir papatya yaprağı daha.”

O son yaprak hüznün ya da sevincin habercisidir.

Vazoları süsleyen en güzel kır çiçeğidir papatya.

Astrea gibi inceliğin ve zerafetin çiçeğidir

Güzelliğin çiçeği.

Bütün çiçekler, ne kadar güzel olduklarını elbette duymak ister.

Ama papatyaya bir papatyanın ne güzel olduğunu işitmek yeter!

İngilizler “Daisy” diyor papatyaya.

“Day’s Eye”nin kısaltılmışı.

Gün ışığında yapraklarını açıp, karanlıkta kapattığı için.

Kürtler “Beybün” diyorlar.

Bir dönem güney doğuda parklara “Beybün” isminin konulması yasaktı benim ülkemde.

İtalyanlar ve Yunanlılar ” Margerita” der.

Peki biz niye “Papatya” diyoruz acaba?

Papatya kelimesi Rumca “Papadia”dan geliyor.

“Papazın Karısı” demek.

Anadolu Rumları, papaz eşlerine kızlık isimleriyle hitap etmezler.

“Papadia” derler.

Papadia hanım!

Peki, papazın karısı ile papatya ne alaka?

Rivayet odur ki, yıllar yıllar önce Türkler ve Rumlar birlikte yaşadığı günlerde, Nevşehir’de bir köyün papazı, başka köyden bir kızla evlenir.

Türkler papazın eşine ismini sorarlar.

O da yerden papatyayı koparıp, ismim bu der.

Aslında “Margerita” demek ister.

Ancak, bizimkiler çiceğin adının “Papadia” olduğunu sanır.

O gün bu gün bu narin çiceğe papatya diyoruz.

Papazın Karısı yani.

Günleriniz  papatyalar gibi ak, temiz, sevgi dölü olsun. Alıntıdır.