Osmanlı İmparatorluğu’nun son dönemlerinde Darülmuallimat Kız Öğretmen Okulu olarak inşa edilen tarihi bina, ilk yıllarında “Mekteb-i Nisa” adıyla eğitim öğretime açıldı.

Daha sonra 1928’de ilkokula dönüştürülen kuruma, ünlü fikir ve siyaset adamı, şair ve yazar Ziya Gökalp’in adı verildi.

Diyarbakır’a özgü bazalt taşından inşa edilen okul, yıllar içerisinde çeşitli onarım ve düzenlemelerden geçti.

1962 yılında gerçekleştirilen kapsamlı onarımda binanın çatısı ve ikinci kat döşemeleri değiştirildi. 1966’da okulun doğusunda bulunan ve belediyeden devralınan otel binası daha sonra yıkılarak bulunduğu alan bahçeye dönüştürüldü. 1969’da ise tarihi binanın güneyine iki katlı bir derslik ilave edildi.

Siyasetçi, akademisyen, şair, yazar ve gazeteci başta olmak üzere farklı alanlarda tanınmış çok sayıda kişinin eğitim gördüğü okul, yetiştirdiği isimlerle kentin tarihinde iz bıraktı.

Geçmiş dönemlere ait belge ve fotoğrafların muhafaza edildiği arşive de sahip olan okul, mezunlarının hatıralarını yaşatıyor.

Aradan uzun yıllar geçmesine rağmen eğitim gördükleri okulu ziyaret eden mezunlar, eski fotoğraflarını inceleyerek öğrencilik yıllarını yad ediyor.

Bir asrı aşan geçmişinde eğitim amacıyla kullanılan tarihi yapı, günümüzde de ilkokul ve ortaokul olarak eğitim öğretim faaliyetlerini sürdürüyor.

“Tarih kokan okulumuz birçok ünlü düşünüre kapılarını açmıştır”

Ziya Gökalp İlkokulu/Ortaokulu Müdürü Mustafa Bozkuş, AA muhabirine, okulun 1915’te Mekteb-i Nisa adıyla eğitim öğretime başladığını söyledi.

Daha sonra 1928’de ilkokula çevrildiğini ve ünlü fikir ve siyaset adamı, şair ve yazar Ziya Gökalp’in adının verildiğini belirten Bozkuş, şöyle dedi:

“Okulumuz Diyarbakır’ın orijinal bazalt taşlarından yapıldı ve 111 yıldır kesintisiz eğitim öğretim veren Türkiye’deki ender okullardan biridir. Okulumuzda dönemsel olarak restorasyon çalışmaları yapılmış olsa dahi ana binasında herhangi bir değişiklik olmamıştır. Diyarbakır’ın kültürünü, tarihini yansıtan 100 yılı aşkın süredir ayakta duran bir eğitim öğretim kurumudur.”

Okulda şu anda ilkokul ve ortaokul olmak üzere 750 öğrencinin eğitim gördüğünü ifade eden Bozkuş, okulun geçmişten bugüne akademik, sanat ve sportif alanlarda da başarılar elde ettiğini dile getirdi.

Okuldan birçok kişinin mezun olduğunu ifade eden Bozkuş, şunları kaydetti:

“Tarih kokan okulumuz birçok ünlü düşünüre kapılarını açmıştır. Geçmişten geleceğe uzanan bu köprü şu anda mevcut olan yüzlerce öğrencimize de bir örnek teşkil etmiştir. Bu şekilde de akademik başarı yönünden öğrenciler için bir yol haritası belirlemiştir. Yurt dışında ve ülkemizde yaşayan, okulumuzdan mezun olmuş öğrencilerimiz zaman zaman bizleri ziyaret etmekte, anı defterimizi görmekte ve kendi fotoğraflarını görünce de bayağı duygusal anlar yaşamaktayız. Geçen gün yurt dışından gelen 80 yaşındaki profesör bir hocamız burada bizimle beraber eski fotoğraflarına baktı ve hüngür hüngür ağladı.”

“Burası sadece bir bina değil, kentin hafızasıdır”

Eğitim gördüğü okulda bir dönem İngilizce öğretmeni olarak görev yapan eğitimci, yazar İbrahim Evirgen de Ziya Gökalp İlkokulunun çok sayıda şair, yazar, bilim insanı, gazeteci ve fikir insanı yetiştirdiğini söyledi.

Evirgen, “Ben de bu okulda hem öğrenci olarak eğitim gören hem de öğretmen olarak çalışan şanslı kişilerden biriyim. 50 yıl önce bu okulda okumaya başladım daha sonra 2000’de İngilizce öğretmeni olarak görev yaptım. 5 yıl bu tarihi okulda eğitim verdim. Bu okuldan mezun olan hemen hemen herkes yüksek mevkilere geldi ve güzel meslek sahibi oldu.” dedi.

Geçmişte Ziya Gökalp İlkokulunun kentin en değerli, kaliteli ve disiplinli okullarından biri olduğunu dile getiren Evirgen, çok kaliteli öğretmenlerin okulda eğitim verdiğini söyledi.

Sık sık okulu ziyaret edip eski anıları yad ettiklerini belirten Evirgen, şunları aktardı:

“Burası sadece bir bina değil, kentin hafızasıdır. Bu kadim okulda yetişen insanlar zaman zaman buraya gelmekte, burayı ziyaret etmekte, bir müze gibi burayı keşfetmeye çalışmaktadır çünkü bu merdivenlerde, bu koridorlarda ve okuduğum bu sınıfta çok anımız var. Anılarımız kaldı. Bu kadim kentin güzel okulunun değerli şahsiyetler yetiştireceğine vesile olacağına inanıyorum.”

“Sınıfları gezdik, çok duygulandık”

Mezun olduğu okulu ziyarete gelen Diyarbakır Kültür, Turizm ve Musiki Derneği Başkanı Kenan Aksu ise 1972’de mezun olduğu okulda çok sayıda hatırası bulunduğunu söyledi.

Okulun, geçmişte bölgenin en önemli okullarından biri olduğunu dile getiren Aksu, şöyle konuştu:

“Arşivlere baktığımızda buradan mezun olan öğrenciler, siyaset, devlet yönetimi veya değişik iş kollarında çok önemli görevlerde bulundu. Özellikle sportif ve kültürel bakımından Ziya Gökalp İlkokulu o zaman Diyarbakır’da en önemli okuluydu. Bölgede çok önemli bir okuldu. Hocalarımızla tanıştık, sınıfları gezdik, çok duygulandık. İnşallah bu okulun öğrencileri daha önceki mezun olan öğrenciler gibi devletin en üst kademelerinde daha önemli yerlerde yer edinirler.”>>>AA

İstanbul’un Sarayburnu’ndan başlayarak Edirne yönüne uzanan kara surlarının Theodosius döneminde inşa edilen bölümü üzerinde yer alan Silivrikapı, şehrin batıya açılan önemli geçiş noktalarından biri olarak kullanıldı.

İmparator Theodosius döneminde 413 yılında inşa edilen Theodosius Surları üzerinde, şehrin ihtiyaç duyduğu noktalarda kapılar oluşturuldu.

Silivrikapı da adını, İstanbul’un batısında yer alan Selymbria’ya, bugünkü adıyla Silivri’ye doğru uzanan güzergah üzerindeki konumundan aldı.

Kapının Bizans dönemindeki adı ise Pege Kapısı’ydı. Bu adın, kapının yakınındaki Balıklı Ayazması ile bağlantılı olduğu belirtiliyor. Geç Bizans döneminde Silivri yönünün önem kazanmasıyla kapı Silivri Kapısı adıyla anılmaya başlandı.

Çift sur sistemiyle oluşturulan Theodosius Surları’nın bir parçası olan Silivrikapı, dışarıya bakan daha alçak sur ile şehri çevreleyen daha yüksek iç sur arasındaki savunma düzeninin içinde yer aldı.

Kapı, yalnızca şehre giriş çıkışın sağlandığı bir geçiş noktası değil, aynı zamanda surların savunma sisteminin önemli parçalarından biri oldu. Silivrikapı’nın Bizans dönemindeki önemi, İstanbul’un siyasi tarihinde yaşanan önemli bir olayla da ortaya çıktı.

1204’te Latinlerin İstanbul’u işgal etmesiyle başlayan Latin hakimiyeti 1261’de sona ererken, Bizans kuvvetlerinin başındaki Aleksios Strategopulos’un şehre Silivrikapı’dan girdiği aktarılıyor.

Böylece kapı, İstanbul’un dış dünyayla bağlantısını sağlayan geçiş noktalarından biri olmasının yanı sıra şehrin yeniden Bizans hakimiyetine geçtiği dönüm noktalarından birine de tanıklık etti.

İstanbul’un fethinden sonra Silivrikapı, Osmanlı döneminde de kullanılmaya devam etti.

Surlar üzerindeki kapılar bu dönemde hem şehrin güvenliğinin sağlanması hem de giriş çıkışların denetlenmesi açısından önem taşıdı. Kapılardan geçen insanlar ve ticari mallar kontrol edilirken, kapıların açık ve kapalı olduğu saatler de şehrin günlük yaşamını belirleyen unsurlardan biri oldu.

Silivrikapı’nın bulunduğu güzergah, Rumeli’den İstanbul’a gelen ürünlerin şehre ulaştırılması bakımından da önem taşıdı. Böylece kapı, askeri işlevinin yanı sıra ticari hareketliliğin yaşandığı noktalardan biri haline geldi.

Bozdoğan gürzü detayı

Osmanlı döneminde Silivrikapı’yı farklı kılan ayrıntılardan biri ise sur üzerine asılan Bozdoğan gürzü oldu.

Yakın dövüşte kullanılan gürzler, Osmanlı’da askerlerin başarılarını simgeleyen savaş araçları arasında yer aldı. Başarılı askerlerin gürzlerinin şehir kapılarına asılmasıyla hem sahibinin başarısının tanınması hem de hatırasının yaşatılması amaçlandı.

Silivrikapı’daki gürz de eski saray baltacılarından Pehlivan İdris Ağa’nın adıyla anıldı.

Gürzün altında yer alan kitabede, Pehlivan İdris Ağa’nın gürzü olduğuna ve gürze bakıp Fatiha okuyanların imanla gitmesine ilişkin ifade bulunuyor. Böylece savaşta kullanılan bir araç, sahibinin hatırasını yaşatan bir sembole dönüştü.

– Silivrikapı, Osmanlı döneminde yaşanan büyük depremlerden de etkilendi.

1509’da meydana gelen ve “Küçük Kıyamet” olarak anılan depremde zarar gören kapı, Sultan II. Bayezid döneminde onarıldı.

Kapının yakınındaki Hadım İbrahim Paşa Camisi de Osmanlı döneminin bölgedeki izlerinden biri oldu. 1551’de yaptırılan cami, Mimar Sinan’ın eserleri arasında yer alırken 1894 depreminde zarar gördü.

Silivrikapı çevresinde 1980’li yıllarda ortaya çıkarılan Bizans dönemine ait hipoje ise bölgenin surlardan daha eski dönemlere uzanan tarihine ilişkin başka bir iz ortaya koydu.

5. yüzyılın başlarına tarihlenen yapının dört duvarında mermer kabartmalar bulunduğu ve bu eserlerin İstanbul Arkeoloji Müzeleri’nde korunduğu aktarılıyor.

Yüzyıllar boyunca savaşlara, depremlere, onarımlara ve değişen şehir hayatına tanıklık eden Silivrikapı, bugün İstanbul’un yoğun kent yaşamı içinde tarihi kimliğini koruyor.

Kapının Osmanlı döneminden kalan Bozdoğan gürzünün orijinali ise düşme ve çalınma tehlikesi nedeniyle Askeri Müze’ye kaldırıldı. Silivrikapı’da bugün görülen gürz, orijinalinin yerine yerleştirilen gerçeğe yakın bir kopya.

Böylece bir zamanlar savaşta kullanılan gürz, bugün Silivrikapı’nın taşları arasında Osmanlı döneminden kalan bir geleneğin ve bir askerin hatırasının izini taşıyor.

“Silivrikapı hem askeri hem ticari açıdan önemliydi”

İstanbul Medeniyet Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sanat Tarihi Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Kadir Pektaş, Silivrikapı’nın farklı dönemlerdeki tarihini, kapının şehrin savunmasındaki yerini ve Osmanlı dönemindeki kullanımını anlattı.

Pektaş, İstanbul’un kara surlarının tarihinden söz ederek şöyle konuştu:

“İstanbul’da Sarayburnu’ndan başlayıp Edirne’ye doğru giden iki tane ana sur sistemi var. Bunlardan bir tanesi Konstantin Surları, bir tanesi de Theodosius Surları. Bizim bugün üzerinde durduğumuz kapılar Theodosius Surları üzerinde bulunuyor. Theodosius Surları, İmparator Theodosius tarafından 413 yılında yaptırılıyor. Bu surlar üzerinde de ihtiyaç duyulan yerlerde kapılar açılıyor.”

Silivrikapı’nın adının bulunduğu güzergahla bağlantılı olduğunu belirten Pektaş, isimlendirme geleneğine ilişkin, “Silivrikapı, Silivri istikametine doğru giden yol üzerinde olduğu için bu adı alıyor. Aslında bu, Roma ve Bizans’tan gelen, Osmanlı döneminde de devam eden bir isimlendirme geleneği. Bir kapıya, gittiği yere göre isim verilmesi çok eski bir gelenek. İstanbul’da Erzurum Kapısı, İstanbul Kapısı gibi örnekler olduğu gibi Roma ve Bizans dönemlerinde de bu tür isimlendirmelerle karşılaşıyoruz.” dedi.

Kapının Bizans dönemindeki adının Pege Kapısı olduğunu belirten Pektaş, “Bu da hemen yakınındaki Balıklı’da bulunan ayazmadan kaynaklanan bir isim. Daha sonraki dönemde, özellikle 13’üncü ve 14’üncü yüzyıllarda Silivri yönünün önem kazanmasıyla beraber Silivri Kapısı adı kullanılmaya başlanıyor.” ifadelerini kullandı.

Kapının bulunduğu sur sistemini anlatan Pektaş, şunları söyledi:

“Buradaki sur sistemi çift sur sistemi. Dış tarafta daha alçak bir sur, onun gerisinde daha yüksek bir sur bulunuyor. Bu, Bizans savunma sisteminin temel özelliklerinden bir tanesi. Dış taraftaki kapı Osmanlı döneminde büyük ölçüde yenilenmiş. Dolayısıyla orada Bizans döneminden kalan unsurlar daha az. İç taraftaki kapı ise iki kulenin arasında bulunuyor.”

Silivrikapı’nın Bizans tarihinde önemli bir olaya tanıklık ettiğini belirten Pektaş, “1204 yılında İstanbul Latinlerin eline geçiyor. 1261 yılında ise İstanbul tekrar Bizanslıların eline geçiyor. Şehri tekrar alan komutan Aleksios Strategopulos. O da İstanbul’a bu kapıdan, yani Silivrikapı’dan giriyor. Dolayısıyla kapının Bizans tarihinde böyle önemli bir yeri var.” dedi.

Osmanlı döneminde de kapının önemini koruduğunu belirten Pektaş, kapıların günlük hayattaki işlevini anlattı.

Pektaş, “Osmanlı döneminde de Silivrikapı hem askeri hem ticari açıdan önemli bir kapı. Çünkü sur kapıları şehrin dışarıyla bağlantısını sağlayan noktalar. Buralardan giriş çıkışlar kontrol ediliyor. Askerler, muhafızlar bulunuyor. Kapılar açıkken insanlar ve mallar girip çıkıyor, kapılar kapandığında ise dışarıyla bağlantı kesiliyor. Sabah gün ağardığında kapılar açılıyor, akşam olduğunda kapanıyor. Dolayısıyla şehrin günlük hayatının düzenlenmesinde de bu kapıların önemli bir rolü var. Silivrikapı da hem askeri hem ticari açıdan bu hareketliliğin yaşandığı kapılardan biri. Osmanlı döneminde İstanbul surlarında bazı kapılara yeniçeriler tarafından kullanılan Bozdoğanlar, gürzler asılırdı. Bunlar bir anlamda savaş araçlarıydı. Gürzler, yakın dövüşte kullanılan, özellikle güçlü darbe vermeye yarayan silahlardı. Bunların sur kapılarına asılması da bir gelenekti.” ifadelerini kullandı.

Gürzün üzerindeki kitabeye de dikkati çeken Pektaş, şunları kaydetti:

“Silivrikapı’daki gürzün altında da Dereli Pehlivan İdris’in adı geçiyor. Gürzün üzerinde ve altında onunla ilgili bir kitabe var. Burada, bu gürze bakanların Fatiha okuması ve onun hayırla yad edilmesiyle ilgili bir ifade bulunuyor. Dolayısıyla burada sadece bir savaş aracını görmüyoruz. Aynı zamanda o dönemdeki bir kişinin, Pehlivan İdris’in hatırasının da yaşatıldığını görüyoruz. 1509 depremi, İstanbul’daki birçok tarihi yapı gibi Silivrikapı’yı da etkiliyor. Kapıda hasarlar meydana geliyor ve II. Bayezid döneminde onarımlar yapılıyor. Zaten İstanbul’daki sur kapılarının önemli bir bölümü depremlerden ve zaman içerisinde meydana gelen tahribatlardan dolayı farklı dönemlerde onarım geçiriyor.”

Kapının yakınındaki Hadım İbrahim Paşa Camisi’ne değinen Pektaş, “Hadım İbrahim Paşa Camisi 1551 yılında yapılmış. Mimar Sinan’ın eserlerinden biri. Sekiz destekli bir yapı. 1894 depreminde ciddi şekilde zarar görüyor. Dolayısıyla Silivrikapı çevresinde hem surların hem de diğer yapıların farklı dönemlere ait izlerini görmek mümkün. Silivrikapı’nın yakınında 1980’li yıllarda bir hipoje, yani bir yer altı mezar yapısı ortaya çıkarıldı. Bunun 5. yüzyılın başlarına ait olduğu düşünülüyor. Dört duvarında mermer kabartmalar bulunuyor. Bunlar oldukça önemli eserler. Bugün İstanbul Arkeoloji Müzeleri’nde korunuyor ve sergileniyor.” dedi.

Silivrikapı’nın farklı dönemlere ait izleri bir arada taşıdığını vurgulayan Pektaş, “Silivrikapı’ya baktığımız zaman burada Bizans döneminden Osmanlı dönemine kadar uzanan çok farklı izleri bir arada görebiliyoruz. Bir taraftan şehrin savunma sistemi, diğer taraftan ticari hayat, günlük yaşam ve burada kullanılan askeri unsurlar. Bütün bunlar Silivrikapı’nın İstanbul’un tarihindeki önemini ortaya koyuyor.” bilgisini paylaştı.>>>AA

İstanbul’un tarihi kara surlarının önemli geçiş noktalarından biri olan Edirnekapı, II. Theodosios döneminde genişletilen sur hattı üzerinde yer aldı.

Kapı, tarih boyunca özellikle Edirne ve Balkanlar yönünden gelenlerin kente girişinde kullanıldı.

Konumu nedeniyle yalnızca bir geçiş noktası olmayan Edirnekapı ile çevresi, Bizans döneminde farklı dini ve toplumsal grupların yaşadığı, ticaretin ve zanaatların sürdüğü hareketli bir bölge olarak ön plana çıktı.

Osmanlı döneminde de bu özelliklerini büyük ölçüde koruyan semtte, Rumlar, Yahudiler ve Müslümanlar bir arada yaşadı.

Bölge, İstanbul’un fethi sırasında sur hattındaki çatışmalara ve Osmanlı’nın saldırılarına da tanıklık etti.

Edirnekapı, fethin ardından Osmanlı’nın tören güzergahlarından biri olarak ayrı bir önem kazandı.

Fatih Sultan Mehmet döneminden itibaren padişahların Eyüp Sultan’da gerçekleştirdiği kılıç kuşanma merasimleri sonrasında dönüş güzergahlarında Edirnekapı’nın kullanılması tarihte yer alıyor.

Batı’ya açılan konumu nedeniyle askeri seferler açısından da önem taşıyan kapının çevresinde Yeniçeriler ve askeri birlikler görev yapıyordu.

Kapının güvenliğinden sorumlu Yeniçeriler, tarihe kendi bölüklerine ait izler de bıraktı. Kapının mermer söve ve lentolarındaki bazı sembol ve işaretler, burada görev yapan askerlerin varlığına ilişkin emareler olarak biliniyor.

Edirne ve Balkanlar yönünden gelenlerin giriş yaptığı kapının çevresinde kontrol ve gümrük işlevleri de gelişti.

Cumhuriyet döneminde ise şehir ulaşımının değişmesiyle Edirnekapı’nın geleneksel işlevi ortadan kalktı.

“Edirnekapı, tarihe tanıklık eden önemli bir kapı”

Sanat tarihçisi Elif Rana Kabalıoğlu, AA muhabirine, İstanbul surlarının yalnızca savunma yapıları olmadığını anlattı.

Kapıların imparatorlukların gücünü ve şehirle kurduğu ilişkiyi yansıtan sembolik alanlar olduğunu belirten Kabalıoğlu, “Antik Çağ ve Geç Antik Çağ döneminde medeniyetler ve imparatorluklar surları ile özellikle kapılarına çok dikkat ediyorlar, önemsiyorlar. Bunun sebebi de şu: Bir medeniyetin, imparatorluğun gücünü, güvenliğini, sanatsal açıdan duruşunu en iyi sembolize eden, şehre gelenleri karşılayan kısım, surlar ve özellikle de kapılar oluyor. İştar Kapısı, Hititlerin Aslanlı Kapısı, bunların en güzel örneklerinden birisi.” diye konuştu.

Kabalıoğlu, İstanbul surlarının tarihsel gelişimini ise şöyle anlattı:

“Tarihçi Plinius’a göre Lykos kentine ait bir sur yapısı olduğu belirtiliyor. Daha sonra İstanbul’a gelen Megaralılar bir sur yapısı inşa ediyor. Daha sonra üç tarafı denizlerle çevrili mükemmel bir topografyaya sahip İstanbul’u başkent yapan I. Konstantinos tarafından yeniden daha geniş bir şekilde sur yapısı yapılmasına ihtiyaç duyuluyor. Bu sur yapısı da zamanla yetmiyor. Sonrasında II. Theodosios döneminde surlar şu anda bulunduğumuz konuma kadar batı yönünde genişletiliyor. Marmara, Haliç ve Kara olarak üç bölüme ayrılıyor. Bu surlar ve kapılar, şehrin içindeki kaynakların, su sarnıçlarının ve halkın korunması, onların tarım ve yiyecek ihtiyaçlarının karşılanması, özellikle şehrin kısıtlı imkanlarının dengelenmesi, nüfusun kontrol altına alınması ve İstanbul’un tarihi için ziyadesiyle önemli.”

Sanat tarihçisi Kabalıoğlu, Edirnekapı’nın çevresinde fetih sırasında ciddi çatışmalar yaşandığını ancak burasının rolünün yaygın anlatıdaki gibi değerlendirilmemesi gerektiğini anlattı.

Edirnekapı’nın savaş esnasında orduların zorlandığı kapılardan birisi olduğuna dikkati çeken Kabalıoğlu, “Fatih Sultan Mehmet’in şehre bu kapıdan girmiş olduğu bilinse de işin gerçeği şu şekildedir: Fatih Sultan Mehmet bu kapıdan değil, başka bir gedikten içeri girmiştir. Daha sonra Ayasofya’da cuma namazını kıldıktan sonra muazzam bir tören alayı kurulmuştur. Edirnekapı’dan alaylarla, salavatlarla, dualarla, muazzam bir törenle şehre yeniden girmiştir. Burasının Osmanlı tarihindeki ilk önemi bu şekilde başlıyor.” diye konuştu.

Kabalıoğlu, Edirnekapı’nın “fetih kapısı” olarak anlaşılmaması gerektiğini vurgulayarak, kapının fetih sonrasındaki törensel işlevi nedeniyle de önem kazandığını kaydetti.

Osmanlı dönemindeki kılıç alaylarını da aktaran Kabalıoğlu, Edirnekapı’nın padişahların tören güzergahındaki yerine ilişkin şunları söyledi:

“Sultanlar, Fatih Sultan Mehmet döneminden sonra Topkapı Sarayı’ndan kılıç kuşanmak için Eyüp Sultan Hazretleri’nin türbesine giderler. Orada kılıç kuşandıktan sonra askeri tören alaylarıyla beraber sultan atın sırtına biner. Vahdettin’e kadar bütün sultanlar Edirnekapı’dan geçerek Fatih Sultan Mehmet’in kabrini tören alayıyla ziyaret eder. Sonrasında güzergahta Divanyolu üzerindeki padişahların kabirlerini ziyaret ederek Topkapı Sarayı’na ulaşırlardı. Bu şekilde baktığımızda Edirnekapı aslında sultanların tören yolunun ana giriş kapılarından bir tanesiydi.”

Kabalıoğlu, Edirnekapı çevresinde Osmanlı döneminde Yahudilerin ve Rumların yaşadığı, ticaret hayatının, zanaatkarların ve sanatçıların burada meskun olduğunu belirtti.

Bu kapıdan Edirne ve Balkanlar’dan gelenlerin giriş yaptığını kaydeden Kabalıoğlu, “Osmanlı döneminde bu kapılar sabah açılıyor, akşam yatsı namazında kapatılıyor. İçeriye gelişigüzel kimsenin girmesine izin verilmiyor. Gelenlerin de kim olduğu, niçin geldiği ve şehre girdiği sorgulanıyor. Sebebi nüfus artışını dengede tutmak.” ifadelerini kullandı.

Kabalıoğlu, Edirnekapı’nın “Karagümrük” adıyla anılan bölgesinden dolayı burasının gümrük kapısı olduğunu anladıklarını söyledi.

Her kapının önünde garnizon ve karakol bulunduğunun altını çizen Kabalıoğlu, bunun hem Bizans hem de Osmanlı döneminde sürdüğünü anlattı.

Kabalıoğlu, Edirnekapı’nın mermer unsurlarına işaret ederek, şunları kaydetti:

“Porta Adrianopolis veya Aziz Ioannes Kapısı’nın yapısal ve mimari özelliklerine bakıyoruz. Genelde Bizans’taki mermer lentolara ve sövelere sahip önemli kapılar zümresine giriyor. Bu alanı incelediğimizde Edirnekapı gerçekten bu özelliklere sahip. Burada kalan Yeniçeriler, bölüklerine ait işaretleri, remiz ve sembolleri kapıların sövelerine, lentosuna, çevresine işaretlemişler, kazımışlar. Mesela makas ögesi ve servi ağacı görüyoruz. Daha farklı semboller de var. Hatta bir yerde Osmanlıca yazıyla Bektaş Veli Hazretleri’ne, Gaziyan-ı Bektaş Veli Hazretleri’ne de gönderme yapılan yazılar mevcut. Bunlar tarihe tanıklık edildiğine dair semboller. Burası, tarihe tanıklık eden, İstanbul’un hikayesine katkıda bulunan, altından birçok insanın, seyyahların, tacirlerin, sivil halkın, askeri yapıların geçtiği önemli bir kapı.”>>>AA

Açıklamada görüşlerine yer verilen İstanbul İl Kültür ve Turizm Müdürü Hüseyin Keskin, “İstanbul’un fatihi ve cihan hükümdarı Fatih Sultan Mehmed Han’ı vefatının 545. yıldönümünde rahmet ve dualarla yad ediyoruz.” ifadesini kullandı.

FATİH SULTAN MEHMED HAKKINDA

Osmanlı padişahı Sultan 2. Murat’ın oğlu olarak 30 Mart 1432’de Edirne’de dünyaya gelen 2. Mehmed, babasının isteği üzerine 1444’te henüz 12 yaşındayken tahta çıktı.

Tahtı 1446’da babasına devreden 2. Mehmed, babasının vefatı üzerine 19 yaşındayken yeniden tahta çıktı. Fatih Sultan Mehmed, devletin başına geçtikten sonra öncelikle Anadolu ve Balkanlar’daki durumu kontrol altına aldı, sorun çıkaran Yeniçeri Ocağı’nda değişiklikler yaparak İstanbul’un fethine odaklandı.

Padişahlığı döneminde pek çok başarıya imza atan, 25 seferi bizzat yöneten Fatih, babası 2. Murat döneminde 880 bin kilometrekare olarak devraldığı Osmanlı topraklarını, 2 milyon 214 bin kilometrekareye çıkardı.

Anadolu’ya çıktığı sefer sırasında 3 Mayıs 1481’de Gebze yakınlarındaki Hünkar Çayırı’nda vefat eden Fatih Sultan Mehmed’in naaşı, kendi adını taşıyan Fatih Camisi’ndeki türbesine defnedildi. >>>AA

İl Jandarma Komutanlığı İstihbarat Şube Müdürlüğü ekipleri, M.T. adlı şahsın tarihi eser niteliğinde bir kitap bulundurduğu ve bu eseri Kırşehir’de satma arayışında olduğu bilgisi üzerine hemen çalışma başlattı. Ekipler, yürüttükleri çalışma sonucunda şüphelinin kullandığı aracı durdurdu.

Araçta Bulundu

Durdurulan araçta yapılan detaylı arama neticesinde, paha biçilemez değerdeki Osmanlı Dönemi’ne ait el yazması Kur’an-ı Kerim’e ulaşıldı.

Olayla ilgili olarak gözaltına alınan M.T., sorgulanmak üzere İl Jandarma Komutanlığı’na götürüldü. Ele geçirilen tarihi el yazması eser ise muhafaza altına alındı ve gerekli işlemlerin yapılması için ilgili kurumlara teslim edildi.

Kesilen kurbanların derileri kostüm oluyor
Mahallede kesilen kurbanların derileri toplanarak Alabaş geleneği için hazırlandığını kaydeden mahalle sakini Salih Demirci, “İnsanlarımızı korkutuyoruz, onlar da bundan tabii ki eğleniyor. Köy meydanında yapıyoruz, araçların genellikle geçtiği yerler. Yoldan geçen arabalara da bu zevki tattırıyoruz. Bu etkinlik yıl boyunca sadece bugün yapılıyor. Kurban Bayramı’nda hayvanlar kesildikten sonra başlıyor. Çünkü bu deriler başka bir yerde hazır olarak bulunmuyor ya da satılsa bile kuru deri oluyor. Kuru deri ise vücuda zarar veriyor, canımızı acıtıyor. Oysa bu deriler taze ve içi ıslak olduğu için vücuda zarar vermiyor. Bu yüzden her yıl bu zamanı bekliyoruz. Kurban kesildikten sonra derileri alıyoruz. Herkes kendi bedenine uygun olanı seçiyor. Sonra güzel bir yerde yıkıyoruz. Yıkadıktan sonra tuzluyoruz. Tuzladıktan sonra bir yere asıp kurumasını bekliyoruz. Kuruduktan sonra üzerindeki tuzu temizlemek için tekrar yıkıyoruz. Ardından kesim aşamasına geçiyoruz, kol kısımları ve boyun bölgesi kesiliyor. Sonrasında da giyiyoruz. Bu gelenek yaklaşık 200 yıldır devam ediyor. Bizim bildiğimiz bu kadar, belki daha da eskidir” dedi.

Cadılar Bayramı ile karıştırılıyor ama 200 yıllık Türk geleneği
200 yıllık Alabaş geleneğinin Cadılar Bayramı ile karıştırılmasından dolayı rahatsızlık duyduklarını belirten Şehriman Eğitim, Kültür ve Yardımlaşma Derneği Gençlik Başkanı Burak Özdemir, “Bu kültürümüz çok eskiye dayanıyor. Bildiğimiz kadarıyla 200 yıldan da eski ama tam tarihi net olarak bilinmiyor. Ancak şunu rahatlıkla söyleyebiliriz, bu geleneğin kökeni tarihi belgelere dayanıyor. Osmanlı döneminde, öncü birliklerimiz vardı. Bu birliklerin başında Lala Şahin Paşa bulunuyordu. Deliler Ocağı da bu dönemde kurulmuş ve o dönemden bu yana bu kültür halk arasında yaşatılarak günümüze kadar gelmiş. Deliler Ocağı bir süre sonra kapatıldıktan sonra, bizim milletimiz bu kültürü yaşatmaya devam etti. Eskiden bu kıyafetler daha çok vahşi hayvanların derilerinden yapılıyormuş. Ancak günümüzde şartlar değiştiği için bu gelenek hem günümüze uyarlandı hem de biraz daha eğlence amacı taşıyan bir hal aldı. Yine de temel amacımız bu geleneği sürdürmek ve yaşatmak. Şimdi, günümüzde daha ulaşılabilir malzemelerle örneğin koyun veya koç derisi gibi kostümler hazırlanıyor. Her Kurban Bayramı’nın ikinci günü bu gelenek canlandırılıyor. Bu sayede de kültürümüz yaşamaya devam ediyor. Burada özellikle belirtmek istediğimiz bir konu var. Bu gelenek bazen yanlış anlaşılıyor, Cadılar Bayramı gibi yabancı kutlamalarla karıştırılıyor. Ancak bunun bu tarz geleneklerle hiçbir alakası yok. Evet, zamanla bazı eğlence amaçlı unsurlar ve farklı karakterler eklendi ama bu gelenek tamamen bize, bizim kültürümüze ait. Şamanizm gibi başka inanç sistemlerine dayandığını iddia edenler de oldu; fakat bu da doğru değil. Bu, Türk kültürüne ait, özgün bir gelenektir. Herhangi bir başka kültürden alınmış ya da dış etkilerle şekillenmiş bir uygulama değildir. Bizim asıl amacımız, Osmanlı’dan bu yana gelen Deliler Ocağı kültürünü yaşatmak, tanıtmak ve gelecek nesillere aktarmaktır. Etkinliklerde genelde aniden ortaya çıkarak halkı korkutuyoruz ama bu tamamen eğlence amaçlı yapılıyor. Kimseye zarar verme niyeti yok. Bu sayede halk bir araya geliyor, birlikte vakit geçiriyor ve geleneğin ruhu yaşatılıyor. İnsanlar bu etkinliği gördüklerinde merak ediyor, sorular soruyorlar. Biz de bu vesileyle geleneğimizi anlatma imkânı buluyoruz” ifadelerini kullandı.

Kanuni Sultan Süleyman’ın 1522’de fethettiği ada, yaklaşık 400 yıl Osmanlı İmparatorluğu’nun egemenliği altında kaldı. Rodos Şövalyeleri’nin de uzun yıllar hüküm sürdüğü Rodos Kalesi ve içindeki eski Rodos kenti, UNESCO Kültür Mirası Listesi’nde yer alıyor.

Rodos Adası, 1912 yılına kadar Osmanlı idaresinde kaldı. Bu dönemde inşa edilen pek çok yapı, tüm olumsuzluklara rağmen bugün hala ayakta ve adanın tarihi dokusuna katkı sunuyor.

Rodos’un merkezinde yer alan Süleymaniye Camisi, Osmanlı’nın ada üzerindeki ilk büyük mimari eserlerinden biri olarak biliniyor. Kanuni Sultan Süleyman adına fethin simgesi olarak 1523’te yaptırılan Süleymaniye Camisi, adanın merkezinin hemen her yerinden görülebiliyor.

Ziyarete ve ibadete kapalı olması nedeniyle özellikle Türk ziyaretçileri hüzünlendiren cami, mimarisi ve avlusuyla dikkati çekiyor.

Osmanlı dönemine ait bir diğer önemli yapı ise Mustafa Paşa Hamamı. Turistlerin yoğun ilgi gösterdiği bu tarihi hamam, Osmanlı’nın kent yaşamına getirdiği sosyal yapının izlerini taşıyor.

Rodos Kalesi’nin hemen yakınında yer alan Recep Paşa Camisi, Hafız Ahmed Ağa Kütüphanesi ve Murad Reis Türbesi, adadaki Osmanlı izlerinin başlıca örnekleri arasında gösteriliyor. Özellikle Hafız Ahmed Ağa Kütüphanesi, Osmanlı dönemine ait el yazması eserleriyle araştırmacılar için büyük önem taşıyor.

– Sadece Pargalı İbrahim Paşa Camisi açık

Rodos’taki Pargalı İbrahim Paşa Camisi, ibadete açık tek cami olarak ön plana çıkıyor. Namaz vakitlerinde içinde ezan okunan ve sesin dışarıya çıkmadığı caminin bu durumu ziyaretçileri hüzünlendiriyor.

Caminin bakımıyla ilgilenen ve kendisini “Osmanlı torunu” olarak tanımlayan İskender Pekmezci, AA muhabirine, ailesinin 1526’dan beri Rodos’ta olduğunu söyledi.

Adada yaklaşık 4000 Türk’ün bulunduğunu ve kültürlerini yaşatmaya çalıştıklarını anlatan Pekmezci, “Derneğimiz var, bazı adetlerimiz devam ediyor. Ramazan, bayram, mevlitler… Cuma günleri cami kalabalık oluyor, biz burada doğduk, çok şükür iyi diyelim iyi olalım.” dedi.

İskender Pekmezci, İzmir ve İstanbul’da akrabalarının bulunduğunu ve Türkiye’den gelen ziyaretçilerle görüşüp hasret giderdiklerini sözlerine ekledi.

Osmanlı eserlerinden biri olan ve Sultan Abdülmecid döneminde 1852 yılında inşa edilen Fethi Paşa Saat Kulesi, adanın yüksek noktalarından birinde yer alıyor. Bugün kafe ve seyir terası olarak hizmet veren saat kulesi, ziyaretçilere hem Osmanlı taş işçiliğini hem de Rodos’un panoramik manzarasını sunuyor.

Yerli ve yabancı turistlerin yoğun ilgi gösterdiği kule, kültürel mirasın modern kullanımına örnek teşkil ediyor.

Rodos Adası, sadece Osmanlı dönemine değil, aynı zamanda Roma medeniyetlerine ait yapılarıyla da dikkati çekiyor.

Haçlı şövalyeleri döneminde önemli bir kale şehri olan adada, bugün hala dimdik ayakta duran Rodos Kalesi, Üstatlar Sarayı ve Şövalyeler Sokağı (Street of the Knights), bu dönemden kalma en görkemli yapılar arasında yer alıyor.

Bir zamanlar Hospitalier Şövalyeleri’nin merkezi olan Üstatlar Sarayı (Palace of the Grand Master), yüksek surları ve taş işçiliğiyle Orta Çağ mimarisinin en çarpıcı örneklerinden biri olarak öne çıkıyor. Müze olarak hizmet veren yapı, Bizans ve şövalyelik dönemine ait eserlere ev sahipliği yapıyor.

1921 yılında Türkiye ile Fransa hükûmetleri arasında imzalanan Ankara Antlaşması ve 1923 yılında imzalanan  Lozan Antlaşması gereğince Süleyman Şah Türbesi, Türkiye toprağı olarak kabul edilmiştir. Türkiye burada muhafız bulundurma ve bayrak çekme hakkına sahip olmuştur. Süleyman Şah’ın naaşı, 1973 yılına kadar 887 yıl burada kalmıştır.

1973 yılında Türk Mezarı olarak bilinen bu bölgeye Tabka Barajı yapılınca türbe Fırat Nehrinin doğusunda bulunan ve sınırımıza 37 km mesafedeki Karakozak köyünde yeni yerine taşınmıştır. Daha sonra Suriye Hükümeti, Teşrin Barajı yapılırken Türk Mezarı diye bilinen Süleyman Şah Türbesinin, Türkiye’ye taşınmasını istemiş ise de burasının resmen Türk toprağı olması sebebiyle hükümetimiz bu teklifi kabul etmemişti. Türbe, 1999 yılında Teşrin Barajı sularının etkisinde kalmıştır.

Türbenin Restorasyonu ve Çevre Düzenlemesi İle Bizzat İlgilendim…

Türbenin Teşrin Barajı sularından etkilenmesi sebebiyle Çevre ve Orman Bakanı olduğum dönemde Süleyman Şah Türbesinin restorasyon vazifesi bakanlığımıza tevdi edilmiştir. Biz de DSİ vasıtasıyla bu türbeyi restore ettik, karakol binası, çevre tanzimi gibi işleri yaptık. Türbenin barajdan zarar görememesi için kazıklar çakarak tahkimat yaptık ve üzerine duvar inşa ettik. Bu önemli türbeyi bir manga askerimiz bekliyor ve şanlı bayrağımız burada dalgalanıyordu.

7 Nisan 2011 tarihinde helikopterle Süleyman Şah Türbesine gittim. Süleyman Şah’ın ruhuna Fatiha okuduk, oradaki askerlerimizle hasbihal ettik ve türbenin restore edilmiş halini inceledik. Daha sonra Suriye’de iç savaş çıkınca o bölgeye de terör örgütü İŞİD yerleştiği için Türbe, 2015 yılında ülkemize yakın bir alan olan Eşme Köyüne taşınmıştır.

Suriye Milli Ordusu Süleyman Şah Türbesi ve Saygı Karakolunu Alıyor…

Suriye Milli Ordusunun Esed Rejimini devirmesi ve Başkent Şam’ı almasının ardından PKK, YPG kontrolünde olan Fırat’ın doğusundaki Münbiç ve Deyrizor şehirlerini de terör unsurlarından temizlemiştir.

Bölgede bulunan çok stratejik bir nokta olan ve Münbiç’ten Ayn el-Arab’a geçen Karakozak Köprüsünün kontrolünü de Suriye Milli Ordusu almıştır. İnşallah çok yakın zamanda Süleyman Şah Türbesi ve Saygı Karakolu, PKK, YPG terör unsurlarından alınarak tekrar ülkemizin toprağı olmaya devam edecek ve şanlı bayrağımız burada dalgalanmaya devam edecektir.

Prof. Dr. Veysel EROĞLU 

Geçen yıl 320 bin TL’den satılan safranda yeni ürün 450 bin TL’den alıcı bulacak
Yukarıçiftlik köyünde safran üreticiliği yapan İsmail Yılmaz, bu hafta sonu itibariyle sezonun sonuna geldiklerini belirterek tarlayı ziyaretçilere kapatacaklarını söyledi.
Safrandan bekledikleri üretimi elde ettiklerini ifade eden Yılmaz, “Beklediğimiz ürünü aldık. Çiçeklenme süresi bayağı uzun sürdü. Sezonda iyi gitti. Zaten yağmurlar da güzeldi. Muhtemelen köklenme de inşallah önümüzdeki sene daha güzel olur” diye konuştu.
Yılmaz, bu yıl 20 kilogram ürün elde ettiklerini aktardı.
Hasat süresinin 45 gün sürmesinin ziyaretçiler açısından da güzel olduğunu kaydeden Yılmaz, 2024 yılı ürününün 450 bin liradan satılacağını belirtti.

“GERÇEKLİĞİN ALTERNATİFİ OLMAZ, TARİHİN ALTERNATİFİ HİÇ OLMAZ”

“Dersaadet’te yani İstanbul’da yüzde 78 olan okuma yazma oranı Diyarbakır’da nasıl yüzde 90 olur? Bu mümkün değildir” diyen Sevim açıklamasını şöyle sürdürdü: “Ben size ve sizin gibilere ‘gerçekliği’ kabul etmenizi öneriyorum.Lütfen Dr. Neriman Tongul’un Türk Harf İnkılabı adlı eserini okuyunuz.Orada 1927 yılının okuma yazma oranları veriliyor; Türkiye genelinde bu oran yalnızca %8.16’dır. Bu, 1927’nin verisi, saltanat kaldırılalı 4 yılı aşmış, harf inkılabından ise öncedir.Osmanlı devletinde okuma yazma oranı düşük demekle Osmanlı devleti yerilmez, küçük düşürülmez.Tarih öncesi çağlardan günümüze kadar kurulan irili ufaklı yüzlerce Türk devletinin hepsi şanlı geçmişimizin övünç kaynaklarıdır. Hiç şüphesiz Osmanlı Devleti de bu devletler içindedir ve Türk gücünün, Türk haşmetinin zirvesidir.Alternatif, yalan bir tarih oluşturma çabalarınız boş hükmündedir. Türk milletinin gözünde bir yeri yoktur. Gerçekliğin alternatifi olmaz,tarihin alternatifi hiç olmaz.”  >>>Haber Merkezi

“İki yıl önce 1911’i tekrar küllerinden doğurduk”
Üsküp 1911 Futbol Kulübünün kuruluş hikayesinin eskiye dayandığını ifade eden Şahin Amit, “Formamızda ve logomuzda 1911 yazıyor. Makedonya’da ilk futbol maçı 1909 yılında Osmanlı subayları tarafından oynanıyor. 1911’de ise Türkler tarafından kurulan Üsküp Futbol Kulübü balkan savaşları sebebiyle kapanıyor. Biz 2 yıl önce 1911’i tekrar küllerinden doğurduk. Balkan Türkleri olarak Osmanlının buradan gidişiyle çok zulüm yaşadık. Renklerimiz olan siyah-beyaz ve kırmızıdan; siyah matemi, beyaz geleceğe olan ümidimizi ve kırmızı ise Türk bayrağını simgelemektedir” şeklinde konuştu.
10 Kasım kısa filmini çok düşük bir bütçeyle çektiklerini belirten 28 yaşındaki genç başkan sözlerine şöyle devam etti: “Bizi Atatürk sevgisi birleştirdi. Filmde çocuk rolünü oynayan kişi aslında bizim taraftarımız ve babasıyla bütün maçlarımıza gelmektedir. Her ne kadar reklam filmi olsa da içinde çok büyük bir gerçeklik taşıyor.”

“Biz Türk olduğumuzu en çok futbol yoluyla haykırabilirdik”
Birleştirici olmayı amaçladıklarını belirten Şahin Amit, “Kuruluş amacımız sadece Türkler için değil, diğer milletlerden gençlerin de ayrımcılığa uğramadan spor yapabilecekleri ortam oluşturmak. Burada alt liglerde ve altyapılarda ayrımcılık çok fazla. Biz Türk olduğumuzu en çok futbol yoluyla haykırabilirdik ve bu yüzden arkadaşlarımızla bir kulüp kurmaya karar verdik ve büyük bir cesaretle bu işe girdik” dedi.
Sponsor desteğine ihtiyaç duyduklarını söyleyen Amit, “Yarı profesyonel bir takım haline geldik. Sahamız yok. İlk kez oyuncularımıza az da olsa para verdik. Federasyon karşılamadığı için hakem ücretlerini bile biz veriyoruz” diye konuştu.

“Atatürk temalı formamızın hukuksal hakkını saklı tutuyoruz”
Tek gelir kaynağının forma satışı olduğunu söyleyen Şahin Amit, “Atatürk temalı formamızı Beşiktaş da yaptı, bu yüzden satışlarımız neredeyse tamamen düştü. Hukuksal hakkımızı saklı tutuyoruz. Formanın haklarını temmuz ayında aldık. Beşiktaş’tan bu konuyla ilgili geri dönüş bekliyoruz. En azından nezaketen bizimle iletişim kurabilirlerdi” ifadelerini kullandı.

Osmanlının mutfak kültürüne kadar uzanan ‘Meyan kökü şurubu’ günümüzde de özellikle yaz aylarında vatandaşlar tarafından tercih ediliyor. Uzmanlar, su, meyan kökü, limon, fesleğen ve nar çiçeğinden oluşan karşımın serinlik içeceği olarak tüketilmesinin yanı sıra, çocuklarda bağışıklık sistemini arttırırken kronik akciğer, akciğer enfeksiyonu, yutaktaki enfeksiyon ve iltihap olan kişilere de faydalı olduğuna dikkat çekiyor.

Osmanlı döneminde mutfak kültüründe önemli bir yere sahip olan ve misafirlere ikram edilen ‘Meyan kökü şurubu’ günümüze kadar uzanarak yaz aylarında vazgeçilmez lezzetler arasında yer alıyor. Su, meyan kökü, limon, fesleğen ve nar çiçeğinden oluşan karşım, bunaltıcı sıcak havalarda serinletici özelliğinin yanı sıra kronik akciğer rahatsızlıklarına, akciğer enfeksiyonuna, yutaktaki enfeksiyona ve iltihaba faydalı olmasıyla dikkat çekiyor.

“AKCİĞER RAHATSIZLIĞI OLANLAR VE ÖKSÜRÜK PROBLEMİ  ÇEKEN KİŞİLER BU ŞURUBU TERCİH EDEBİLİRLER”

Meyan kökü şurubunun meyan kökü bitkisinin ekstresinden elde edilen bir karışım olduğunu anlatan Tıbbi ve Aromatik Bitkiler Teknikeri Ayşen Çebiç, “Meyan kökü şurubumuz, meyan kökü bitkisinin ekstresi şeklinde elde ettiğimiz bir şuruptur. İçeriği tamamen saf ve doğaldır. Kronik akciğer rahatsızlıklarına, akciğer enfeksiyonuna, yutaktaki enfeksiyona ve iltihaba birebirdir. Kişide eğer öksürük varsa, akciğerleriyle alakalı sıkıntı varsa KOAH, astım hastaları tercih edebilirler. Şimdi meyan kökünün akciğer temizliği konusunda çok büyük önemi vardır. Akciğer konusunda bizim birçok müşterimize önerdiğimiz bir şurup cinsidir. Bunun hazırlanışı meyan kökü şurubumuzun içerisine saf su, limon, taze nane yaprağı olabilir, fesleğen olabilir, nar çiçeği olabilir nar çiçeğinin de akciğer üzerinde çok büyük etkisi vardır. Bununla birlikte C vitamini içerir ve şurubumuzu renklendirmeye yarar. İkisinin birlikte kullanımı da çok güzel olur. Kişinin bağışıklığını güçlendirir. Hastalıklara karşı direnci arttırır ve en önemlisi göğüsteki hırıltıya ve boğaz enfeksiyonuna boğazdaki iltihaba çok iyi gelir. Akciğer rahatsızlığı olanlar ve öksürük problemi çeken kişiler bu şurubu tercih edebilirler. Yaz aylarında serinletici etkisi vardır ve içimi çok keyiflidir” dedi.

“BİTKİLERİMİZİ ŞEKERLE DEĞİL  BALLA TÜKETİLMESİNİ ÖNERİYORUZ”

Bazı bitkilerin tüketimini kolaylaştırmak için doğal balın tercih edilmesi gerektiğine dikkat çeken Bitki Teknikeri Ayşen Çebiç, “Bazı bitki grupları vardır birinci sınıf, ikinci sınıf, üçüncü sınıf ve dördüncü sınıf bitkiler çok acıdır. Tüketmesi oldukça zordur. Biz o bitkilerimizi şekerle değil balla tüketilmesini öneriyoruz bitkinin kullanımı çok önemlidir. Acı bitkilerin şekerle değil, balla içilmesi çok daha keyifli bir hale getirir. Bununla birlikte papatya, melisa, bu tarz bitki gruplarının da tüketilmesini ve tatlandırılmasını, tatlandırılırken de organik bal kullanılmasının taraftarıyız. Kişi bitkiyi alıyor, kaynatıyor, içiyor ve tadı acı olduğu için tiksinme oluyor içemiyor ve kullanamıyor. Bununla birlikte yapılacak formülasyonu verdiğimiz zaman, bitkinin nasıl kullanıldığını anlattığımız zaman hem kişinin hoşuna gidiyor içimi, hem de daha sağlıklı bir yol izlemiş oluyoruz” şeklinde konuştu.

“ANNELER GAZLI İÇECEKLER, HAZIR PAKETLİ GIDALAR YERİNE  EVDE YAPILMIŞ DOĞAL ÜRÜNLER TERCİH EDEBİLİRLER”

Hazırlanan şurubun 2 yaş grup çocuklara da içirilebileceğini söyleyen Çebiç, “2 yaş grubunda bir çorba kaşığı kadar tüketilmesi normaldir. Bir çorba kaşığını geçmemek gerekiyor. Bununla birlikte 7 yaş grubundaki çocuklarımıza günde 1 çay bardağı, 1 su bardağı şeklinde verebiliriz. Yaşlılarımız bunu günde 1 su bardağı şeklinde tüketebilirler. Orta yaş grubu 2 ila 3 su bardağı içebilirler. Ürünümüz tamamen saf ve doğaldır. İçerisinde herhangi bir kimyasal madde içermez. Bununla birlikte hem doğal olması hem de bitkisel olması kişinin formuna ve vücut sağlığına çok iyi gelmektedir. Ben de bir anneyim, benim de bir kızım var 7 yaşında çocuğumu daha doğal yollardan beslemeyi daha doğal tüketimi elimden geldiği kadarıyla özen gösteriyorum. Okul çağındaki çocuklar için annelerimiz gazlı içecekler ya da hazır paketli gıdalar yerine bu tarz evde yapım doğal ürünler tercih edebilirler. Bu hem çocuğun vücudu hem bağışıklık kazanır, hem de büyüme hormonlarına katkı sağlar” diye konuştu.>>>İHA