“ÜRETTİĞİMİZİ SATAMIYORUZ, ELİMİZDE KALIYOR”

Yaklaşık 60 yıldır semercilik yaptığını belirten 70 yaşındaki Ali Özen, geçmişte çarşıda 60-70 civarında semer ustasının bulunduğunu ancak bugün tek başına mesleği sürdürdüğünü anlattı. Teknolojiye yenik düştüklerini belirten Özen, “Eskiden burada en az 60-70 semerci vardı. Şimdi ise tek ben kaldım. Zamanında güzel bir meslekti ancak teknolojiye yenik düştük. Artık mesleğimize ihtiyaç kalmadı, bu yüzden biz de bırakma noktasına geldik. Çırak yetişmiyor çünkü ben kendi geçimimi zor sağlarken başkasının geçimini nasıl sağlayayım. Ürettiğimizi satamıyoruz, elimizde kalıyor. Hayvan gücüne olan ihtiyaç çok azaldı. Şimdi yalnızca bazı hayvancılıkla uğraşanlar, koyuncular ve yaylaya çıkan vatandaşlar zaman zaman semer alıyor” ifadelerini kullandı.

“MASRAF ARTTI, KAZANÇ AZALDI”

1 semeri 3-4 günde yaptığını anlatan Ali Özen, “Eskiden 1 semeri 2 günde yapıyordum, şimdi yaşımız gereği 3-4 güne çıktı. Malzemeleri bulmak da zorlaştı. Birini bulsak diğerini bulamıyoruz. Kullanılan ot Afyonkarahisar’dan geliyor, yüksek maliyetle alıyoruz. Masraf arttı, kazanç azaldı. Ben 70 yaşındayım, 10 yaşımdan beri bu işi yapıyorum. 1’i erkek 4 çocuğum var, oğlumda fırsat buldukça yanımda çalışıyor ama genelde başka işe yöneldi” dedi. >>>İHA  

Geçmişte at ve eşeklerin yük taşımacılığındaki vazgeçilmez rolü nedeniyle büyük talep gören semerler, motorlu taşıtların yaygınlaşmasıyla birlikte eski önemini yitirmiş durumda. Recep Köle, baba yadigârı dükkanında, bu değişime rağmen mesleğini ilk günkü özenle sürdürüyor. Köle’nin müşterileri artık ağırlıklı olarak, arazilerinde motorlu taşıt kullanamayan kısıtlı bir kitle veya ev ve iş yerlerini otantik bir obje ile süslemek isteyenlerden oluşuyor. Usta zanaatkar, bir zamanlar hayvanların yükünü hafifleten semerlerin, bugün artık birer süs eşyası olarak talep edilmesinin, mesleğin geçirdiği dönüşümü gözler önüne serdiğini belirtiyor.

Aktarılamayan Miras ve Gelecek Endişesi

Recep Köle’nin en büyük üzüntüsü, büyük bir emek ve sevgiyle yürüttüğü bu kadim mesleği kendisinden sonra devam ettirecek bir çırak bulamaması. “Bu mesleğin kaybolmasına ben üzülüyorum. Çünkü bizim atalarımız bu semer üzerinde yolculuk yaptılar,” diyen Köle, zanaatın yok olmasının sadece bir iş kolunun bitmesi değil, aynı zamanda kültürel bir mirasın da sona ermesi anlamına geldiğini vurguluyor. Geçmişte bu meslekle ailesini geçindirdiğini ve çocuklarını büyüttüğünü ifade eden usta, günümüz ekonomik koşullarında semerciliğin bir geçim kapısı olmaktan çıktığını dile getiriyor.

Bir Zanaatkarın Meslek Aşkı

Tüm zorluklara rağmen her sabah dükkanının kapısını açan Recep Köle, işini bir sanatkâr tutkusuyla yapıyor. “Yaptığım semeri hayvana taktığım zaman onun sevindiğini hissediyorum. Bu da beni mutlu ediyor,” sözleriyle mesleğine olan bağlılığını ifade ediyor. Köle, Semerciler Çarşısı’nın isminin gelecekte değişip değişmeyeceğini merak ederken, geleneksel el sanatlarının ve onlara hayat veren ustaların desteklenerek yaşatılmasının önemine dikkat çekiyor.