Değerli Okurlarım;

​  Haziran kapıyı çaldığında, çoğumuzun zihninde canlanan resim az çok bellidir:

Gökyüzünün en cömert maviliği, içimizi ısıtan sıcak günler, doğanın canlanışı, okulların kapanmasıyla birlikte  yapılan tatil planları…

Ancak takvim yapraklarını sadece mevsimsel bir döngü, sıradan bir zaman dilimi olarak görmekten sıyrılıp, ona toplumsal vicdanın, maneviyatın ve empatinin pencerelerinden baktığımızda, Haziran ayının bambaşka bir derinliğe büründüğünü görürüz. Bu ay, aslında insanlığımızın, merhametimizin ve birbirimize olan manevi bağlarımızın test edildiği, sesini duyuramayanların sesi olmamız için bize uzatılan evrensel bir farkındalık aynasıdır.

​  Gördüğümüzün ötesine geçip zamana kalbimizle yaklaştığımızda, Haziran’ın her bir gününün, insanlığın ortak hafızasına ve vicdanına yazılmış derin birer mektup olduğunu anlarız.

​  Umudun İlmek İlmek Örüldüğü Hayatlar

​ Haziran ayı, adeta hayatın en zorlu virajlarında insan iradesinin ve yaşama sevincinin nasıl bir mucizeye dönüşebileceğini hatırlatarak başlar.

 “Ulusal Kanser Sağkalanları  Günü”, bu mücadelenin en somut örneğidir. Kanser teşhisiyle yüzleşmiş, o ağır tedavi süreçlerinin karanlık dehlizlerinden geçerek hayata yeniden tutunmuş ya da şu an o koridorda yürüyen canlarımızın azmini selamlama günüdür bu. Onlar, sadece tıbbi bir sürecin özneleri değil; sabrın, tevekkülün ve her şeye rağmen yaşama sarılmanın yaşayan anıtlarıdır. Onların gözlerindeki o ışığı fark etmek, hikayelerine omuz vermek ve “yalnız değilsiniz” diyebilmek, modern dünyanın unuttuğu en büyük insani sorumluluğumuzdur.

***

​ Hemen ardından gelen 1-7 Haziran İyot Yetersizliği Hastalıklarının Önlenmesi Haftası ise, ilk bakışta sadece tıbbi bir konu gibi görünse de, aslında nesillerimizin sağlığına, geleceğimizin teminatı olan çocuklarımızın zihinsel ve bedensel gelişimine verilen değerin bir göstergesidir. Maneviyat, sadece soyut kavramlarda değil; bir çocuğun sağlıklı büyümesi için gereken en küçük bir ayrıntıyı bile dert edinmekte, yani koruyucu bir merhamette gizlidir.

​ Çocuklarımızın Çalınan Düşleri ve İnsanlığın Ağır Sınavı

​ Takvimler 12 Haziran Dünya Çocuk İşçiliği ile Mücadele Günü’nü gösterdiğinde ise, insanlığın yüzleşmesi gereken en ağır, en yaralı aynayla karşı karşıya kalırız. Parklarda neşeyle koşması, akranlarıyla masalları paylaşması, kalemiyle ve defteriyle kendi geleceğini inşa etmesi gereken çocukların, küçücük ellerine haksız ve ağır yüklerin verildiği gerçeği, hepimizin yüreğinde sızlaması gereken bir yaradır.

​ Bir çocuğun çocukluğunu elinden almak, sadece onun dünyasını değil, insanlığın geleceğini karartmaktır. Onlar, bu dünyaya erkenden büyümek, hayatın acımasız dişlileri arasında ezilmek için gelmediler. Onlar, toplumun en saf, en masum ve en kutsal emanetleridir. Bu özel gün, sadece bir anma günü değil; o minik ellerin haksızca ağır yükler altında ezilmesine karşı topyekûn bir vicdan hareketidir. Bir çocuğun tebessümünü kurtarmak, dünyayı kurtarmakla eşdeğerdir.

​ Damarlardaki Yaşamdan Hayat Köprülerine

​ Ayın ortasına doğru ilerlerken, insanı “insan” yapan en saf, en karşılıksız iyilik hareketlerinden birinin huzuruna varırız:

 14 Haziran Dünya Gönüllü Kan Bağışçıları Günü. Hiç tanımadığınız, adını bile bilmediğiniz, belki de hiç karşılaşmayacağınız bir insanın hayatına dokunmak; damarlarınızdaki o hayati sıvıyı bir başkasının yaşama tutunması için karşılıksızca sunmak… İşte bu, maneviyatın ve toplumsal dayanışmanın zirvesidir. Kan bağışı, sadece biyolojik bir takviye değil, insandan insana uzanan görünmez bir can köprüsü, sevginin en somut halidir.

***

​  Bu dayanışma ruhu, 20 Haziran Dünya Mülteciler Günü’nde bizi daha geniş bir empati çemberine davet eder. Evini, barkını, çocukluğunun geçtiği sokakları, anılarını ve sevdiklerini bir gecede geride bırakıp belirsizliğe doğru yola çıkmak zorunda kalan milyonlarca insanın trajedisini anlamaktır bu günün özü. Merhamet ve insanlık, pasaportlara veya sınırlara sığmaz. Başını sokacak güvenli bir yuva arayan, evlatlarının canını kurtarmaya çalışan her bir insanın onurunu korumak, küresel vicdanın en büyük sınavıdır.

​  Sözün Özü: Gönül Gözüyle Görmek

​ Değerli okurlarım, Haziran ayı bize çok net bir hakikati fısıldıyor: Hayat sadece kendi konfor alanlarımızdan, kendi küçük dünyalarımızdan ve günlük telaşlarımızdan ibaret değil. Bizler; bir kanser savaşçısının direnme gücünde, bir çocuğun gözündeki hüzünde, bir kan bağışçısının şefkatinde ve bir mültecinin umudunda birbirimize görünmez, kalbi bağlarla bağlıyız.

​ Bu Haziran’da pencerelerimizi sadece yaza ve güneşe değil; insani değerlerimize, maneviyatımıza ve birbirimize açalım. Gönül gözümüzü karartmadan, hayatın zorlu yollarında yürüyen hiç kimseyi geride bırakmayacak bir duyarlılıkla hareket edelim.

​  Çünkü hayat, ancak birbirimizin elinden tuttuğumuzda, acıyı paylaşıp sevgiyi çoğalttığımızda ve her şeye “farkındalıkla” baktığımızda gerçekten yaşanmaya değer kılınır.

 Haziranı İyi Tanıyın

Hayatı Engelsiz Sayın

On üç yıllık dostluk tabut başında düğümlendi

17 Nisan’da rahatsızlanarak vefat eden Dursun Karatepe için köy camisinde düzenlenen cenaze töreni, eşine az rastlanır bir duygu yoğunluğuna sahne oldu. Köy camisinin imamı Mustafa Yıldırım, 13 yıl boyunca yanından bir an olsun ayrılmayan, konuşamasa da hal diliyle herkesle bağ kuran dostunun cenaze namazını kıldırırken hıçkırıklara boğuldu. İmam Yıldırım’ın tabut başında kendisinden helallik istediği anlar, törene katılan herkesin yüreğini dağladı.

Karşılıksız iyiliğin sembolüydü

İhlas Haber Ajansı’na konuşan imam Mustafa Yıldırım, Dursun’un köydeki her işe karşılık beklemeden koştuğunu ifade etti. Yıldırım, “Zihinsel engelliydi, konuşamıyordu ama bedenen çok güçlüydü. Yazları Kur’an kursunda, camide hep yanımdaydı. Kimseye en ufak bir zararı dokunmadı, herkesin yardımına koştu. Sadece bizim köy değil, çevre köyler de onu tanır ve severdi” sözleriyle masum gencin bıraktığı boşluğu anlattı.

Sosyal medyayı ağlatan görüntüler

Cenaze töreni sırasında bir vatandaş tarafından cep telefonuyla kaydedilen ve imam Yıldırım’ın acıdan ayakta durmakta zorlandığı anlar, sosyal medyada kısa sürede yayıldı. Binlerce kişi tarafından paylaşılan görüntüler, engelli bir bireyin tertemiz kalbiyle bir topluma nasıl örnek olabileceğini bir kez daha gösterdi.

“O sevinçle gitti, biz arkasından ağladık”

Dursun’un vefatının ardından köyde ağlamayan kimsenin kalmadığını belirten Yıldırım, Mevlana’nın meşhur sözünü hatırlatarak, “İnsan öyle bir hayat sürmeli ki; öldüğünde kendi sevinsin, insanlar arkasından ağlasın. Dursun tam da böyle bir hayat sürdü. Arkasında tertemiz bir isim ve onu çok özleyecek bir köy bıraktı” dedi.>>>İHA