Yapılan birçok araştırmada kişi başı milli gelir hesaplarının, nüfusla direkt ilişkisi kurulamamıştır. Bu iddiayı savunan arkadaşlar, aynı raporda; nüfusu 775.800 olan Ordu ilinde kişi başı milli gelirin 6651, 750.000 ile benzer nüfusa sahip Erzurum’da ise 7365 dolar olmasını nasıl açıklayacaklar. Hepsi bir yana 155.179 nüfusa sahip Kilis’de milli geliri nasıl oluyor da 8978 olabiliyor.

Yaklaşık 1.5 milyar nüfusa sahip iki ülkeden Hindistan’da kişi başı milli gelir 2239.25 ABD doları iken, Çin’de kişi başına milli gelir 12.174 ABD doları, 340 milyon nüfusa sahip ABD’de ise 81,630 ABD dolar olmasını nasıl açıklamak gerekir. Bu rakamlar kişi başı gelir hesaplarının nüfusla ilişkisi olmadığının göstergesidir.

Hadi diyelim ki, istatistiki sonuçlar farklı bakış açılarına göre yorumlanabilir. O zaman başka açılardan da Afyonkarahisar’a bakalım.

Mesela, YÖK tarafından yayınlanan “Yükseköğretimde Öğrenci Hareketliliği” raporunda illerin başarısı sıralamasında Afyonkarahisar 81 il içerisinde 52 sırada yer alıyor.

Mesela, Sanayi ve Kalkınma Bakanlığı tarafından hazırlanan demografik göstergeler, eğitim, sağlık, istihdam, sosyal güvenlik gibi parametrelere göre hazırlanan “İllerin Sosyoekonomik Gelişmişlik Endeksi Sıralamasında” Afyonkarahisar 41. sırada yer alırken komşularından Kütahya 37, Burdur 3, Uşak 29, Isparta 16, Eskişehir ise 7. Sırada yer almıştır.

Mesela, aynı yıl yayınlanan ve yine TÜİK tarafından yapılan İnsani Gelişmişlik İndeksinde Afyonkarahisar 81 il arasında 60 sıradadır.

Afyonkarahisar’da eğitim seviyesi komşu illere göre daha düşüktür. Üniversite ve üzeri eğitim alanların oranı ülke genelinde %15,4 iken, Afyonkarahisar’da bu oran %10.8 dir. Buna karşın lise ve altı eğitim alanların oranı %76 dır. Nüfusun yaklaşık dörtte biri ilkokul mezunu ya da eğitim almayan gruptadır.

Lise ve Üniversite giriş sınavlarında il genelinde başarı çevre illere göre düşüktür. 2021 yılı YKS sınav sırlamasında Eskişehir 2, Denizli 4, Burdur 12, Uşak 15, Isparta 22, Kütahya 37 sırada yer alırken Afyonkarahisar 52. Sırada yer almaktadır.

Bir başka açıdan bakarsak, günümüzde kişi başına elektrik enerjisi tüketimi ülkelerin gelişmişlik ve kalkınma düzeyinin en önemli göstergelerinden biri olarak değerlendirilmektedir. Aşağıdaki grafikte TÜİK tarafından yayınlanan raporda, Afyonkarahisar ve komşularının elektrik tüketimi rakamlarına baktığınızda bölgede en az elektrik tüketen ilin Afyonkarahisar olduğu net olarak görülüyor.

Tüm bu parametreler ve genel kabul gören gelişmişlik göstergeleri, komşularıyla kıyaslandığında Afyonkarahisar’ın her alanda geride kaldığı göstermektedir. Evet Afyonkarahisar sadece ekonomik açıdan değil hayatın birçok alanında bölgenin ve ülkemizin birçok ilinin gerisinde yer almaktadır.

Sonuç olarak, Afyonkarahisar’ımızın gerçekten bölgenin hatta ülkemizin yıldızı olmasını istiyorsak, rakamlar üzerinde oynayıp, kendimizi ve vatandaşlarımızı aldatmak yerine, akılcı politikalarla ilimizin üretim kapasitesini ve gelirlerini artırmanın yollarını aramamız gerekiyor.

AK Parti dönemi boyunca 3 belediye başkanı değiştirdi. Abdullah Kaptan, Burhanettin Çoban ve Mehmet Zeybek.

Yeni seçilen her başkan, kendinden öncekini eleştirdi. Sanırsın görevi, başka bir partiden devraldı. Her biri sanki başka bir partiyi temsil ediyordu. Sayın Zeybek’in “Nihayet borçlarımızı bitirdik” açıklaması çok eski değil.

Afyon aynı parti iktidarında adeta yap-boz tahtasına döndü. Bunun o kadar çok örneği var ki!

“HİLKAT GARİBESİNİ” KİM YAPTI? KİM YIKTI?

Burhanettin Çoban döneminde Yoncaaltı Cami çevresine 10 dükkân, altına 86 araçlık otopark yapılacağı, bölgedeki esnafın ticaretine ve trafiğe katkıları olacağı, aylarca konuşuldu. Biraz uzun sürse de inşaat yapıldı. Sonrasında baktık ki bina ve otopark atıl vaziyette.

Ardından gelen AK Parti’li Mehmet Zeybek bu yapı hakkında şu cümleleri kullandı; “Yoncaaltı cami altında bulunan bina hilkat garibesi. Bu binayı yıkıp eskiden olduğu gibi buraya haftanın 7 günü açık yerleşik 32 dükkândan oluşacak bir pazaryeri yapacağız.  Orası eski haline dönecek. Aşağıdaki otoparkı da yıkacağız. Orası eski haline dönecek.”

Peki şimdi durum ne. Çoban’ın yaptığı binalar yıkıldı, yeni dükkanlar yapıldı. Daha da kötüsü yeni yapılan dükkanlar çok küçük olduğu için, son yapılan ihalede bu dükkanları kiralayan olmadı.

Bu israf değil mi? Afyonlunun paraları çarçur ediliyor. Afyonkarahisar Yap-boz tahtası değildir.

HALK EKMEK HİKAYESİ

Başka örnek mi? İnanın örnek çok. Yeter ki hafızanızı biraz zorlayın.

Burhanettin Çoban Belediye başkanı olduğunda ilk yaptığı işlerden birisi Afyon Belediyesinin yan kuruluşu olan ve ayda ortalama 8 bin lira kar getiren Yüntaş A.Ş Ekmek Fabrikasını yıllık 73 bin liraya, 10 yıllığına Afyon Ekmek AŞ’ye kiralamak oldu. Yani halka ucuz ekmek üreten fabrika, özel sektörün insafına devredildi. Belediye ekmek üretiminden çekildi derken, 10 yıl sonra 2018 de NO 03 adından lüks ekmek üreten işletme açıldı.

Peki bugünkü durum ne? Bilboarlarda görüyorsunuz. Afyon Belediyesi ve Mehmet Zeybek günlerce reklamını yaptı, açılışına TBMM başkanını çağırdıkları 50000 kapasiteli yeni ekmek fabrikasını açtık.

Bunların yapanların hepsi de aynı partiden. AK Parti’li.

Masaldaki tekerleme gibi değil mi; “Az gittik uz gittik dere tepe düz gittik altı ay bir güz gittik, döndük bir de arkamıza baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz”.

Karar sizin.

Neden şehitlerimiz neden hep kerpiç evde, çadırda oturanlar arasında çıkıyor?

Şehit haberleri, PKK saldırıları niye hep seçim öncesi dönemlerde artıyor?

Seçimlerin yaklaştığı dönemlerde birileri bize kendisini mi hatırlatmaya uğraşıyor?

Bu sorunun cevabını bulmamız elbette zor. Ancak eski istihbaratçı Mahir Kaynak’ın şu sözleri kulağımdan hiç gitmiyor. “Bir olay olduğunda, olayın failini bulmak istiyorsanız olayın sonucunun kime yaradığına bakın. Bu olay kimin işine yarar?  Bunu bilirseniz bu işi kimin yaptığını da bilirsiniz.”

Yorum sizin.

ÇAMUR AT İZİ KALSIN SİYASETİ

31 Mart Yerel seçimleri için geri sayım başladı. Siyasi parti adayları da netleşiyor. Ancak seçim süresince yarışın, adil koşullarda ve etik kurallar içerisinde yapılması şart. Adaylar projeleri ile tartışılmalı, algı yaratmaya yönelik, yalan yanlış haberlerle seçmenin kafası karıştırılmamalı. Son yerel seçimlerde İstanbul’da İmamoğlu’nun seçilmemesi için “İstanbul düşerse Kudüs düşer, İstanbul düşerse Mekke düşer“ yalanlarını, ya da “Binali mi? Sisi mi” söylemlerini unuttunuz mu? “İmamoğlu seçilirse PKK’lıları işe alacak” yalanlarını unuttunuz mu? Unutmayın. Unutmamalısınız.  Seçimler öncesi “Ayakkabı numaralarına kadar biliyoruz, şunun şurasında 3-5 terörist kaldı” diyen dönemin İçişleri Bakanı Süleyman Soylu şehit haberlerini duydukça ne yapıyor acaba. Genel seçim öncesi “Bunları seçerseniz insanla hayvan evlenecek” diyebilen Soylu’ya “İBB’de 550 Terörist var” sözü nedeniyle “Yalan ve İftira’dan” dolayı açılan 3 kuruşluk tazminat davasında “Elimde bir bilgi/belge yok, Ben bunları siyaset yapma ve ifade özgürlüğü, kapsamında söyledim” şeklinde ifade verdiğini biliyor musunuz? Maalesef AK Parti siyaseti bu. “Çamur at, izi kalsın”

Aslında sadece okullarda değil, hayatın her alanında iktidarında desteklediği ya da görmezden geldiği laiklik karşıtı eylemlere sıkça rastlamaya başladık. Gün geçmiyor ki hilafet yanlısı bir eylem, şeriat yanlısı bir açıklama duymayalım.

Bu konuşma devlet okullarının, cemaatlerin arka bahçesi olduğu tartışmalarını alevlendirdi. Milli Eğitim bakanlığına bağlı okullarımız uzun süreden beri, adeta belirli bir inanç ve mezhebi temsil eden zihniyetin kuralları ve uygulamaları ile karşı karşıya. Tartışmanın aslı, özellikle belirli cemaat ve tarikatlara bağlı derneklerin bakanlığın izni ve desteği ile okullara girmesi ve çocuklarımıza kendi düşüncelerini empoze etmeleriydi.

Okulda din bilgisi öğretmeni varken, dışarıdan bu okula imam atanması, rehber öğretmenler varken, cami imamlarına okullarda manevi danışmanlık kadrosu verilmesi neyin nesidir?

Ülke genelinde Milli Eğitim Bakanlığı’nın Çevreme Duyarlıyım Değerlerime Sahip Çıkıyorum (ÇEDES) projesi ile ilgili çalışmaları tartışılırken ilimizde durum nedir? CİMER’e aşağıdaki soruları sordum:

“1- Bu çerçevede Afyonkarahisar İl Milli Eğitim Müdürlüğü ile imzalanan protokoller var mıdır? Eğer varsa hangi kurumlarla protokoller yapılmıştır?
2- İmzalanan protokoller sonucu Afyonkarahisar İl Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı okullarda okul içi veya dışında etkinlikler yapılmış mıdır? (ÇEDES vb. )
3- Hangi okullarımızda bu etkinlikler yapılmaktadır? Adı geçen etkinlikler nelerdir?
4- Okul dışında yapılan etkinlikler için öğrenci velisinin onamı alınmakta mıdır?
5- Afyonkarahisar İl Milli Eğitim Müdürlüğü’ne bağlı okullara Diyanet İşleri Başkanlığı ya da diğer kurum, kuruluş veya dernek tarafından görevlendirme ya da atama yapılmış mıdır? Atama yapıldıysa kaç kişi, hangi görevle atanmıştır.”

CİMER tarafından gönderilen cevapta “projenin gönüllük esasına dayalı olarak veli izin belgeleriyle yürütüldüğü, çalışmaların öğretim programında yer alan; “adalet, dostluk, dürüstlük, öz denetim, sabır, saygı, sevgi, sorumluluk, vatanseverlik ve yardımseverlik” değerlerini kapsadığı, ÇEDES Projesinin bir din eğitimi değil, değerler eğitimi olduğunun altı çiziliyor. Proje paydaşı olan Devlet Kurumlarından belirlenen uzmanların sadece okul dışı değerler kulübü çalışmalarına (araç, uzman personel desteği vb.) kulüp öğretmenine destek vermelerine yönelik bir işbirliği yapıldığı, Diyanet İşleri Başkanlığından da herhangi bir atama yapılmasının söz konusu olmadığı” belirtilerek, son cümlede “Ayrıca projenin hiçbir tarikat, cemaat veya STK ile bir protokolü veya bağı bulunmamaktadır. Bu konudaki kaygılar bilgi eksikliğinden kaynaklanmaktadır.” denilmekte.

FETÖ’den Ders Almamış Bir İktidar

Devletimin verdiği cevaba güvenmekle birlikte, İl Milli Eğitim Müdürlüğü sitesinde ÇEDES İl Koordinasyon Kurulu Toplantısının Din Öğretimi Genel Müdürlüğü Uluslararası Eğitim Öğretim Daire Başkanı başkanlığında toplandığı, Din Öğretimi Genel Müdürlüğü Şube Müdürü, Diyanet İşleri Başkanlığı ÇEDES Koordinatörü, İl Milli Eğitim Müdürü, Afyonkarahisar Gençlik ve Spor İl Müdürü, İl Müftü V. Harun Yılmaz’ın katıldığı belirtiliyor. Koordinasyon toplantısının Din Öğretimi Daire Başkanı başkanlığınca yapılmasının, koordinasyon kurulunun ağırlıklı olarak Din öğrenimi ve müftülük elemanlarından oluşmasının, toplantıda eski İHH Başkanı Gençlik Merkezi Müdürünün de bulunması size ne anlatıyor bilemem ama bana göre Milli Eğitim Bakanlığı’nın “Değerler eğitiminden” sadece ve sadece “din eğitimi” anlamını çıkardığı çok açık.

Yine açık kaynaklar üzerinde yapacağınız kısa bir araştırmada ÇEDES Projesi kapsamında Afyonkarahisar İl Müftülüğü tarafından ÇEDES öğrencilerine yönelik iftar programı düzenlendiği, başka bir etkinlikte İl Müftülüğü vaizesinin öğrencilere “Müslümanın yapması gereken sorumluluklar” konulu konferans verdiği görselleriyle birlikte bulabilirsiniz.

Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde pek çok farklı dine inanan, farklı mezhepleri olan veya herhangi bir dini inanca sahip olmayan yurttaşlarımız da vardır. Burada yapılmak istendiği gibi “Tek bir din ve mezhep anlayışı üzerinden kurgulanan bir sistemde vatandaşların vicdan hürriyetinden söz edilemez.”

İktidar FETÖ’den yeterince ders alamamış olacak ki devlete ve millete ihanet eden cemaatlere yenisini eklemeye çalışmaktadır. AK PARTİ iktidarı 22 yıldan beri anayasamızın 4. Maddesinde belirtilen Laik Türkiye Cumhuriyeti ve Milli Eğitim Kanunu’nun 12 maddesinde yer alan “Türk milli eğitiminde laiklik esastır.” maddelerini adım adım çiğnemeye devam ediyor.

Bu yazıyı okuyup hemen “Din eğitimine karşı mısınız?” sorusunu soranlar olacaktır. Ben Sünni bir Müslüman olarak din eğitiminin belirli bir yaştan sonra başlaması gerektiğini ve bu görevin de asli sorumlusunun aile olduğunu düşünmekteyim. Öğrencinin din eğitimi kendi ailesi tarafından, kendi ortamında verilmelidir.

Hain terör örgütünü, teröre yardım ve yataklık eden, sempati duyan herkesi lanetliyorum, lanetliyoruz. Gözünü kırpmadan insan öldüren PKK’lı katillerin cezasını devletimiz verecektir.

Her seçim öncesinde karşılaştığımız gibi, yaşadığımız büyük acının ardından siyasi partilerin terör üzerinden rant sağmaya çalıştığını görüyoruz. Önümüzdeki yerel seçimlerde maalesef yine “Terör – Beka Sorunu” ve “Muhalefetin kriminalize edilmesi” başlıkları siyasetin merkezinde yer alacağa benziyor.

SORUN SADECE KİMİN HANGİ BİLDİRİYE İMZA ATTIĞI!

Maalesef, yıllardan beri niye şehit verdiğimizi tartışmak yerine, kimin bildiri yayınladığını, kimin ortak bildiriye değil de, ayrı bildiriye imza attığını tartışıyoruz. CHP bugüne kadar Meclisteki tüm bildirilere imza attı. Attı da, ne değişti. Bugüne kadar verdiğimiz hemen her şehit saldırısında (HDP hariç) ortak bildiri yayınlandı. Ancak şehit vermeye devam ediyoruz. Terörün hiç bir zaman amacına ulaşmaması, analarımızın ağlamaması için, vatan topraklarımızın bütünlüğünün devam edebilmesi için 40 yıldan beri sürdürülen politikaların işe yaramadığı çok açık değil mi?

Herkes aklını başına alsın. Öncelikle her şehit haberinden sonra iktidarı değil de, muhalefeti suçlamaktan vazgeçmeliyiz. Birtakım siyasilerin gazıyla şehit cenazelerinde slogan attırarak, birilerini yuhalatarak bir yere varılamayacağı görmemiz lazım. Sorun aynı bildiriye imza atmakla çözülüyorsa amenna. Ancak, asıl sorun bambaşka.

Aynı şeyleri yaparak farklı sonuçlar almak mümkün değil. Tam kır yıldır aynı terane. Artık ortak aklın bize gösterdiği çözüm önerilerini tartışmalıyız. Terörle mücadele iktidarın değil, meclisin öncelikli sorunu olmalıdır.

HANİ TERÖRİSTLERİN AYAKKABI NUMARSINA KADAR BİLİYORDUK

Her baskından sonra “Şehidimizin kanı yerde kalmadı” diyoruz da, niye şehitlerimiz can vermeden önce önlemlerimizi almıyoruz? Niye şehit vermeden önce onların inlerine girmiyoruz? Terörle mücadele işini sadece iktidarın inisiyatifine bırakmak ne derece doğrudur? Askeri operasyonları, terör örgütünün tüm sınırlarımız boyunca yerleşmesini sağlayan yanlış dış politikaların yanlışları yok mu? Önceki İçişleri Bakanı Sayın Soylu’nun “Şimdi 86 terörist kaldı. 29 Ekim 2023 tarihinde bu ülkenin dağlarında bir tek terörist kalmayacak” sözleri en hafif şekliyle halkı yanlış bilgilendirmek (kandırmak) değil midir? Hani Türkiye Cumhuriyeti Devleti, dağlardaki teröristlerin ayakkabı numarası dahil her şeyi biliyordu. Bunlar ciddi bir devlet adamının mı, yoksa oy devşirmeye çalışan bir politikacının mı sözleri? Bu sözlerin niye edildiğini ya da niye yerine getirilmediğini sormaya hakkımız yok mu?

15 Ağustos 1984 den buyana devam eden terör saldırılarına son vermenin yolu, konuyu siyasete alet etmeden, aklı selimle Türk Halkını temsil eden meclisin önderliğinde çözüm üretmek olmalıdır.

Ülkemizde kan ve gözyaşının durmasını istiyorsak terörle ortak mücadele etmeyi öğrenmeli, tüm toplum katmanlarını işin içerisine sokmalıyız. Birbirimizi dışlayarak, terörist ilan ederek değil, el ele tutuşarak hep birlikte hareket etmeliyiz. Vatanını, milletini sevme konusunda hiçbirimiz diğerinden bir adım önde değiliz. İnanın hepimiz bu ülkeyi seviyoruz. Hiçbirimiz Atatürk ve silah arkadaşlarının sınırlarını çizdiği bu aziz vatanın topraklarının bölünmesini, her gün yeni şehit haberleri gelmesini istemeyiz. Şehit olan Mehmetçikler hepimizin evladıdır.

“Şehitler ölmez, vatan bölünmez” diye haykırmaya devam ederken, diğer yandan “bu sorunu 40 yıldan beri niye çözemedik” diye sormaya başlayalım.

                                                                       *          *           *

TALİH KUŞU DEĞİL, TÜPÇÜNÜN KUŞU OLDU

CHP Genel Başkan yardımcısı Özgür Karabat Milli Piyango idaresi tarafından çekilen yıllbaşı büyük ikramiyesinin Kolombiya’ya çıktığını iddia etti. Henüz bir yalanlama da gelmedi. Ziraat Bankası kredisiyle Demirören grubuna satılan Milli Piyango idaresi bugün yurt dışı oratağıyla birlikte ülkemizin piyango idaresini online kumar merkezine çevirdi. Sonunda büyük ikramiyede kara para ve uyuşturucu cenneti olarak anılan Kolombiya’ya çıkmış. İnanılası bir durum değil gibi duruyor. Güleriz ağlanacak halimize diye düşünürken aklıma Lenin’in 1903 yılında yazdığı “Kır Yoksullarına” kitabından bir bölüm geldi.

Lenin, sermayenin piyango oyunlarıyla halkı nasıl aldattığını kitabında şöyle anlatıyor:

“Hemen piyangonun ne olduğunu anlatayım. Örneğin benim 50 ruble değerinde bir ineğim var. Bu ineği piyango ile satmak istiyorum ve o nedenle herkese 1 ruble değerinde bilet almayı öneriyorum.
1 ruble ile inek sahibi olma olanağı var! Herkes ineği satın almak istiyor ve rubleler yağmaya başlıyor.
100 ruble toplandığında, piyangoyu çekiyorum:
Piyangoyu kazanan ineği bir rubleye almış oluyor, diğerleri hava alıyor.

Hayır, çok pahalıya geldi, çünkü değerinin iki katı para ödendi, çünkü iki kişi (piyangoyu düzenleyen ve ineği kazanan) hiçbir şey yapmadan kazanç sağladılar, hem de paralarını kaybeden 99 insanın sırtından.
Demek ki piyangonun halk için kazançlı olduğunu söyleyenler halkı basitçe aldatmaktadırlar.”
Doğru söz ne denir. Birileri kazanıyor, birileri “Keriz” yerine konuluyor.

Yeni yılın tüm okuyucularıma, ailelerine, Afyonkarahisar halkına, tüm ulusumuza ve insanlığa sağlık ve huzur getirmesini diliyorum. Savaşların yaşanmadığı, insanların öldürülmediği, mutlu bir yıl dileklerimle.

BUNA YAŞAMAK DENİRSE!

TEPAV tarafından TÜİK verilerine dayanılarak yayınlanan araştırmada, Türkiye’de asgari ücret giren 4.15 milyon hanede 16 milyon kişinin yaşadığı, bunların içinde, hanede sadece bir asgari ücretlinin gelir getirdiği hane sayısının ise 2.95 milyon olduğu belirtildi. TÜİK verilerine göre hane halkı ortalama kişi sayısının 3,5 olduğunu varsayarsak, yaklaşık 10 milyon kişinin tek askeri ücretle yaşamak zorunda kaldığı söyleyebiliriz.

Bu rakama en düşük emekli maaşı 7 bin 500 TL alan 2 milyon 721, eşleriyle birlikte 5 milyon 400 bin emekliyi, İŞKUR’a başvuran ve işsiz kabul edilen 3 milyon kişiyi de ekleyebiliriz.

Açlık sınırı 14 bin 15 TL olan bir ülkede, iş aramaktan vazgeçen, evine para girmeyen, yada SGK kapsamı dışında kalan küçük esnaf, çiftçi gibi düşük gelir elde edebilenleri eklersek nerdeyse ülkenin yarısı açlık sınırının altında bir ücretle yaşamaya çalışıyor. Tabi buna yaşamak denirse.

 GÜLERİZ AĞLANACAK HALİMİZE

Türkiye, uzun zamandan beri dışarıdan para gelsin diye bekliyor. “Dışarıdan para gelirse dolar düşecek, borsa yükselecek, dolayısıyla hazine ve merkez bankası rahatlayacak!” diyorlar. Mehmet Şimşek ve ekibi Cumhurbaşkanına rağmen rasyonel (gerçekçi) politikalara dönerek, Cumhurbaşkanı ve “Nass’a” rağmen faizleri artırmaya başlamasıyla birlikte, Türkiye’ye dışarıdan para girişi de hızlandı.

Yabancılar geliyor diye bizim sevinmemizi istiyorlar. Kimse yabancıların ne için geldiğini anlatmıyor. Onlar bizim kara kaşımıza, kara gözümüze gelmiyor. Üstelik gelen yabancılar yatırım amacı ile de gelmiyor. Onlar “leş kargaları gibi” yüksek faize geliyor. Dünyada en yüksek faiz veren 4. ülkeyiz. Yüksek faizle gelen sıcak para, Türkiye’de uzun bir süre kalmayacak, “Vurgun yapıp” gidecek. Doların yükseltilmesini beklediler. Şimdi dolarları bozduracak, TL üzerinden faiz alacak, işleri bitince, hükümete rica edip düşük dolar kurundan paralarını yeniden doları çevirip, vurgun yapıp gidecekler. Güleriz ağlanacak halimize misali, bizim vergilerimizle karşılanan faiz giderlerinin yabancılara peşkeş çekilmesinin nesine seviniyoruz anlamış değilim.

AK PARTİ-MHP SAVAŞLARI

Geçtiğimiz hafta yerel basında ve sosyal medya yer alan haberde AK Parti Milletvekilleri Ali Özkaya, İbrahim Yurdunuseven ve Hasan Aslan, İhsaniye Kayıhan Beldesine taşkın koruma inşaatı Yatırımının kendileri tarafından yapıldığını iddia eden paylaşımlarda boy boy pozlar verdiler.

Ardından Kayıhan Kasabası’nın MHP’li Başkanı Ömer Şahin, söz konusu yatırımın MHP Milletvekili Mehmet Taytak’ın destekleri ile yapıldığını belirterek Taytak ve DSİ yetkililerine teşekkür etti.

Olayın aslı ise şu. Bir beldemize su taşkınlarını önlemek amacıyla, DSİ tarafından vatandaşlardan toplanan vergilerle su taşkın projesi hayata geçirilecek. Yani devlet kurumları yapması gereken asli işini yapacak. Kaynağı da vergilerden karşılanacak. Gel gör ki, iktidarda olanlar bir taraftan, bu işleri kendi ceplerinden yaptırıyorlarmış gibi algı yaratmaya çalışırlarken, diğer taraftan bunun için iktidar ortakları ile birbirlerini yiyorlar.

İYİ Parti

Yaklaşan yerel seçimler öncesi siyasi partilerin ne yapacağı merakla bekleniyor.

Cumhur İttifakı’nın tavrı belli oldu. AK Parti ve MHP’nin Büyükşehirleri paylaştığı, ortak adayla seçime girecekleri ifade edildi.

Karşı tarafta ise İYİ Parti, CHP’nin yaptığı “İşbirliği” teklifini reddetti. Genel seçimler öncesi Altılı Masayı devirdikten sonra “Devlete karşı son görevimi yaptım” diyen Akşener, işbirliği yapmak bir yana “CHP’ye karşı saldırı politikası” uygulayarak, muhalefete muhalefet etmeye başladı.

Akşener’in “Adına ittifak dedikleri manda ve himaye tuzağına geçit vermeyeceğiz” ifadesini anlayan var mı? Hafızam beni yanıltmıyorsa 2019 yılında yapılan yerel seçimlere ittifakla girmeyi CHP ye ilk teklif eden İYİ Parti idi. “Millet İttifakı’nın mimarı benim” diye övünen Akşener’den, ittifakı manda ve himaye olarak gören Akşener’e ne ara geldik? Anlamak zor.

İYİ Partililer tarafından sosyal medyada yayınlanan “Ya tarih yazacağız, ya da yok olacağız” mesajları bence çok anlamlı. Şu an görülene bakarsak İYİ Parti’nin tarih yazamayacağı çok açık.

İYİ Parti’nin özü başımıza (Kendi başımıza)” “Hür ve müstakil” gibi ‘Öz Türkçe’ye vurgu yaparak yeniden milliyetçi oylara yöneldiği açık. Ancak özü başımıza diyerek büyük bir oyun oynayanlar için bu oyunun sonu “vay başıma” diye mi yoksa “fes başıma” diye mi bitecek? Bakalım göreceğiz.

İBRAHİM ALİMOĞLU

İlimizde kültür ve sanata destek olan az sayıda insan var. Neyse ki bu insanlar devletimizin gözünden kaçmıyor.

2021 yılında Afyonkarahisar Caz Festivali ve Afyonkarahisar Klasik Müzik Festivali ile Hüseyin Başkadem Kültür ve Turizm Bakanlığı Özel Ödülüne layık görülmüştü.

Bu yıl da AKSAM’ın kurucusu İbrahim Alimoğlu’nun hayata geçirdiği Afyon Kocatepe Üniversitesi (AKÜ) Devlet Konservatuvarı İbrahim Alimoğlu Müzik Aletleri Koleksiyonu “2023 Yılı Kültür ve Turizm Bakanlığı Özel Ödülüne” layık görüldü.

İki yıl arayla ilimize verilen bu iki ödül hepimizin göğsünü kabarttı. Bu iki sanat insanıyla ne kadar gurur duysak azdır. Afyonkarahisar’ın kültür ve sanat alanında o kadar çok sorunu var ki, iki kişinin gayretleri sorunları ortadan kaldırmaya yetmiyor. Bu ödüllerin ilimizde kültür ve sanata katkı sağlayabilecek diğer kurum ve şahıslara örnek olması, ilimizde kültürel alana destek veren insanların sayısının artmasını diliyorum.

İŞ ADAMLARIMIZDAN ÖRNEK DAVRANIŞLAR

Çocuk, kadın demeden önüne gelene ateş açan, adeta soykırım yapan İsrail’i protesto eden vatandaşlarımıza, Afyonkarahisarlı şirketler de kısmen destek vermeye başladı. Türkiye İhracatçılar Meclisinin aylık istatistiklerine göre,1 Ocak-30 Kasım 2023 tarihleri arasında ilimizden İsrail’e yapılan ihracat 138.190.000 dolardan, 85.780.000 dolara gerileyerek yüzde 37.9 azalmış. Savaşın başladığı Ekim ayında yüzde 19.7 azalan ihracat, kasım ayında daha da azalarak yüzde 59,3 inmiş. Cumhurbaşkanımızın oğlunun gemiciklerinin İsrail’e mal taşıdığı bir dönemde Afyonlu işadamlarımızın büyük çoğunluğunun bu duyarlılığı, her türlü takdirin üzerindedir. Devlet büyüklerimize örnek olmasını dilerim

Bu canlı yayının hemen ardından Vakıflar Genel Müdürlüğünün Hatay’da hem de depremzedelerin oturduğu evin kirasını 1875 liradan 18000 liraya çıkarttığı haberi geldi.

Ev sahiplerine kira artışlarında %25 lik yasal üst sınır getiren devletin depremzede vatandaşa %860 zam yapması vicdansızlık değil mi? İnsaf!

Türkiye AK Parti’nin iktidara geldiği 2002 yılında dünyanın en büyük 17. Ekonomisiyken, bu yıl 19. durumda. Ancak elde ettiğimiz bu gelirin %55’ini ülkenin %10’u alıyor. Yani en tepedeki %10, hayatından çok mutlu. Hani şu alış veriş merkezlerinde poşetler eline sığmayan, en pahalı otellerde tatil yapan, en lüks arabalara binerken gördüğünüz insanlar var ya, işte bu %10’un içinde.

Gelirimizi adil bölüşemiyoruz. İktidar adil bölüştürmüyor. Dünyada gelir adaletsizliğinin en yüksek olduğu ülkeler; Meksika, Kosta Rika, Şili ve Türkiye diye sıralanıyor.
Bu kadar büyük bir ekonomi, kazancını dar gelirliye, emekliye, işçiye değil, patrona veriyor. Eurostat verilerine göre Avrupa’da asgari ücretin en düşük olduğu ülke Arnavutluk iken hemen üstünde Türkiye var. Asgari ücrette sondan birinciyiz. İnsaf!
Diğer yandan Sosyal Yardım Harcamalarında 38 OECD ülkesi içinde sonuncu olan Meksika’nın ardından sondan bir önce geliyoruz. Biraz vicdan!

Türk-İş’in her ay yaptığı araştırmaya göre
• Dört kişilik bir ailenin sağlıklı, dengeli ve yeterli beslenebilmesi için yapması gereken aylık gıda harcaması tutarı (açlık sınırı)14.025 TL’ye,
• Gıda harcaması ile giyim, konut (kira, elektrik, su, yakıt), ulaşım, eğitim, sağlık ve benzeri ihtiyaçlar için yapılması zorunlu diğer aylık harcamalarının toplam tutarı ise (yoksulluk sınırı) 45.686,81 TL’ye,
• Bekâr bir çalışanın ‘yaşama maliyeti’ de aylık 18.239,8TL’ye yükseldi.

Peki açlık sınırının 14.025 TL olduğu bir ülkede en düşük emekli aylığının 7500 TL, asgari ücretin 11.402 TL olması sizlerin vicdanınıza sığıyor mu? Vicdandan söz edenlere duyurulur.

AK PARTİ’Lİ YILLARIN ÖZETİ: AZ GİTTİK, UZ GİTTİK…

Uluslararası Kredi Derecelendirme kuruluşları borçlu ülke ya da şirketin kredibilitesini ve geri ödeme kabiliyetini değerlendirir. Ülke ya da şirketlerin aldığı derecelendirme notları da kolay anlaşılsın diye de bir takım harflerle ifade edilir. Aşağıda üç büyük uluslararası şirketin Türkiye’ye verdikleri notlar görünmekte.

Şekilde görüldüğü üzere AK Parti iktidarında 2011-2017 yılları arasında ülkemizin notları kısmen yükselerek, “ülkeye yatırım yapılabilir” seviyesine gelmişken, 2018 sonrası yani “Tek Adam” sistemine geçiş sonrası tepetaklak aşağıya inmiş. Bu tablonun özeti şu; Az gittik, uz gittik, altı ay bir güz gittik. Döndük bir de baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz.

Bu tablo AK Parti’li yılların çok güzel bir özeti olmuş sanırım.

BİR İSRAİLLİ, 3 FİLİSTİNLİ EDİYORMUŞ!!!

İsrail’in Gazze şeridine yaptığı insanlık dışı saldırılarda, esir takasının yapılması kaydıyla kısa süreli ateşkes ilan edildi. Bu ateşkes sırasında 70 İsrailliye karşı 210 Filistinli serbest bırakıldı. Bir İsraillinin 3 Filistinliye eşdeğer görülmesine üzülen bir tek ben miyim?

Bu konu önemli. Çünkü, siyasetin finansmanı bizleri, siyaseti ve ülkemizin geleceğini etkiliyor. Son dönemlerde siyasetin finansmanı ile ilgili dedikodular giderek artıyor. Hatta artık günümüzde parası olmayanın siyaset yapamayacağı sözü herkesin dilinde.

Ülkemizde seçimlerin, partilerin ve adayların kampanyalarının finansmanına ilişkin yasal bir düzenleme olmaması, seçimlerin parasal bir yarışa dönüşmesine yol açıyor. Üstelik ortada dolaşan paranın kaynağı da belirlenemiyor. Hal böyle olunca parası olan aday ya da partiler rakiplerine karşı avantaj elde ediyor.

“Para, hem seçimlerde ekonomik gücün siyasal güce dönüşmesi, hem de bireylerin ve grupların siyasette etki ve güç oluşturmaya çalışmalarında etkin olarak kullanılıyor.”

Her seçim döneminde, özellikle küçük yerleşim birimlerinde yapılan seçimlerde siyasetçilerin bazı seçmenlere para ya da altın dağıttığını duyarız. Duyarız da nedense tepki göstermeyiz.

Ülkemizde uzunca süredir siyaset bir rant aracı olarak görülüyor. Siyasette etkin bir noktaya gelebilmek için para dökenlerin sayısı her geçen gün artıyor.

İYİ Parti örneğinde olduğu gibi bazı milletvekillerinin genel merkeze ya da oradaki bazı yöneticilere para(rüşvet) vererek milletvekili oldukları iddiaları ayyuka çıkabiliyor. Bu durumun İYİ Parti üzerinden tartışılıyor olması diğer siyasi partilerin pirüpak olduğu anlamına gelmiyor. Bu sorun ülkemizde siyasetin genel yarası durumunda. Kapatılan Refah Partisi’nin kayıp trilyon davasını hatırlamamak mümkün mü?

Siyasete paranın egemen olması öncelikle kadınlar, gençler ve liyakatlı ancak parası olmayan kişilerin siyasete katılımını engelliyor.

Seçimde aday olmak isteyenler ilk önce “Ne kadar para harcarım” hesabını yapmaktadır. Evet, bu dönemde aday olmanın ilk şartı liyakatli olmak, uzman olmak, bilgili olmak değil, paralı olmaktır. Çünkü paranız yoksa adaylığınız neredeyse imkânsızdır. Bu iş “Arkadaş, hamama giren terler” diyerek küçümsenecek bir olay değildir. 28. Dönem milletvekillerinin dörtte birinin iş insanı olması sadece bir tesadüf mü?

Tarlada izi olmayan, partisi için ter akıtmayan, sadece kişisel çıkarları için seçime 6 ay kala meydana çıkan, örgütlere, üyelere ve medyaya para dağıtarak ön sıralara yerleşmeye çalışan, siyaseti hizmet değil, rant aracı olarak gören insanların ne partisine, ne de seçim bölgesine hayır dokunmayacaktır.

“Deveye sormuşlar neren eğrı” diye. Deve demiş ki “Nerem doğru”. Ülkemizde siyasetin üretken olamamasının en önemli nedenlerinden birisi de siyasal partiler kanundaki çarpıklıklar ve siyasi etik yasasının hala çıkartılamamış olmasıdır.

Bu kanunlar çıkartılana kadar halkımızın sesi çok çıkana değil de, sözü doğru olana; siyasal partilerin dayattığı adaylara değil de, halkın sesi olacak adaylara sahip çıkması gerekiyor.

Aslında siyasetteki kirlenme, toplumsal kirlenmenin de bir sonucu gibi gözüküyor.